![نگاهی به ترانههای محمد علی بهمنی که در آهنگهای معروف شنیدهاید](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/11/19773004_966.jpg)
به گزارش خبرنگار گروه استان های باشگاه خبرنگاران جوان از ساری ، این روزها خیابان ها را که پیاده طی میکنیم فروشگاههای رنگارنگ با کالاهای پر زرق و برق ناخواسته ما را راهی خرید میکند ،خریدی که نه از نیاز بلکه از سر ذوق برداشتن محصولات متفاوت و پر کردن سبدهای فلزی هست و مغازه های کوچک دیروز با پاکت های کاغذی جای خود را به هایپر مارکتهای بزرگ با سبدهای فلزی امروز داده است.
هایپر مارکت هایی که سوغات فرنگ هستند و در سالهای اخیر بازار بقالیو سوپر مارکت های محله رو حسابی کساد کردند.
آقای صادقی که همه عمر هر روز صبح با یک بسم الله مغازه کوچک و ساده خوار و بار فروشی را باز میکرد و روزی خود را از خداوند سر سفره همسر و تک فرزندش میبرد این روزا حال و روز خوبی ندارد.
وقتی راجع به بازار و وضعیت مغازه از وی میپرسیم با نگاهی سرد به خیابان میگوید: از وقتی این فروشگاه های بزرگ باز شدند مشتری های منم همه رفتند وقت اذان ظهر که شد آقای صادقی کرکره فلزی مغازه رو پایین میکشه و با یه الحمدالله راهی منزلش میشه تا کنار همسرش چند ساعتی رو به اقامه نماز و خوردن نهار بگذراند که ما هم تو این فاصله سری به فروشگاه های بزرگ زدیم فروشگاه هایی که هر روز بیشتر از دیروز ظاهر شهر را رو عوض میکنند.
ساخت و ساز مراکز خرید در شهرهای بزرگ سال های اخیر سیر صعودی داشته. مراکزی با ساختمان های بلند که یکی پس از دیگری سر از خاک بیرون آورده و اکوسیستم شهری را تحت تاثیر خودش قرار داده.
ایمان فرهمند کارشناس معماری شهرسازی میگوید: سیمای هر شهر، مبلمان آن شهر است ، فضاهایی مثل پارکها، میادین، پیاده روها و مراکز تجاری که افراد بیشتری در این مکانها وجود دارن و طراحی مناسب و به کارگیری مبلمان شهری متناسب با محیط در بخشهایی از شهر تأثیر زیادی در کیفیت زندگی شهری دارد.
علاوه بر تغییر مبلمان شهری راه اندازی بی رویه مراکز خرید بزرگ در قالب هایپرمارکتها افزایش مصرف گرایی بابت خریدهای غیر ضروری و سلیقه و ذائقه مردم را نیز تغییر داده و مغازهها کوچک و متوسط از گردونه اقتصادی خارج شدند.
یکی از شهروندان ساروی میگوید وقتی بچه بودیم برای هر خرید کوچک هم میرفتیم سوپر مارکت محل و خرید میکردیم، اما الان خجالت میکشیم وارد این فروشگاهها بشیم و چندتا کالا نخریم.
اما شهروندی دیگه از وجود این مراکز اظهار رضایت میکند و تجمیع کلیه کالاهای مورد نیاز خود در یک فروشگاه را صرفه جویی در وقت و انرژی میداند.
مغازههایی که روزگاری مکان تجمع مردم محلهها بوده تا از احوال هم با خبر شوند، اما امروزه با تعطیلی همین مغازهها سطح روابط اجتماعی در محلات کاهش چشمگیری پیدا کرده است.
کارشناسان معتقدند ساخت این مراکز خرید کمتر با مطالعه، جانمایی صحیح و حتی نیاز واقعی مشتریان بوده و سودجویی سازندگان این مراکز و نهادهای صدور مجوز اصلیترین انگیزه برای راه اندازی این هایپرمارکت ها است.
صادق موحدمنش کارشناس اقتصادی در گفتگو با خبرنگار گروه استان های باشگاه خبرنگاران جوان از ساری ، میگوید: تعداد واحدهای صنفی کشور در چند سال اخیر ۷ برابر میانگین جهانی شده، مکان یابی این فروشگاهها دقیقا باید با یک طرح جامع انجام شود و بعد از آن اتحادیهها اجازه استقرار را به این مراکز خرید بدهند.
اما موضوعی که در صدور مجوزهای بی رویه برای راه اندازی هایپرمارکت ها دیده نشده آثار سوء ناشی از اشباع این فروشگاه هاست بعضی از این فروشگاه ها که از نظر مالی توانایی رقابت با فروشگاه های بزرگ را نداشتند حالا تعطیل شدند و به نظر می رسه با توجه به افزایش بی رویه هایپرمارکتها و حضور رقیبی سرسخت به نام فروشگاه های مجازی تو آینده نزدیک این مراکزهم با بحران و شکست مواجه بشن و ممکنه یک موج بیکاری، رکود و بحران ایجاد شود.
علت اجازه صدور این مجوزها رو از مجتبی کواکبیان نماینده اصناف مازندران در اتاق اصناف کشور جویا شدیم.
کواکبیان با اشاره به حذف فاصله صنفی گفت: دولت برای اشتغال زایی بیشتر، قانون حداقل فاصله بین دو محل کسب مشابه را برداشت، اما با توجه به جمعیت شهر و مشاغلی که وجود داره وقتی حدود صنفی برداشته شد مشکلاتی برای کسانی که سابقه طولانی در کسب و کار داشتند به همراه داشت؛ بنابراین بخش خصوصی و دستگاههای دولتی باید با برنامه ریزی دقیق، هدفمند و مطالعات مرتبط از سونامی احتمال ورشکستگی مراکز خرید در آینده جلوگیری کنند.
این روند ساخت مراکز تجاری حتی تو سنتیترین مناطق شهرهای مازندران اونقدر افزایش پیدا کرده که به طور مثال فقط تو یک خیابان ۵۰ متری در ساری ۵ فروشگاه بزرگ راه اندازی شده است.
راه اندازی که باعث تعطیلی چند مغازه با متراژ متوسط شد و کسادی بازار آقای صادقی رو به دنبال داشت، جاییکه خاطرات آن با سالهای کودکیمان گره خورده است.
گزارش از: سارا فرهمندراد
انتهای پیام/ م