![پرچم یا امالبنین در المپیک توکیو در دستان بیت سیاح + فیلم](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/18/19800675_255.jpg)
محمد رضا سلمانی عبیات پژوهشگر تاریخ اجتماعی گفت: در بخشهایی از استان خوزستان با توجه سکونت گاه مردم و عشایر مختلف عرب، عید سعید فطر با شکوه هرچه تمامتر برگزار میشود.
او با اشاره به آیین و سنتهای مختلف عید سعید فطر در خوزستان، افزود: تاریخ برگزاری آیینهای مردم خوزستان در عید سعید فطر تاریخی عمیق و ریشه دار است که آن را همچون بخشی مهم از فرهنگ به نسلهای آینده انتقال پیدا میکند.
پژوهشگر تاریخ اجتماعی با عنوان اینکه شرکت در نماز باشکوه عید فطر وجه مشترک همه آیینهای عید فطر در شهرهای خوزستان است، ادامه داد: برگزاری آیین «معایده» و یا همان دید و بازدید گروهی یک فرهنگ ارزشمند است که همه سال با حضور افراد کوچکتر در منازل بزرگان و ریش سفیدان و شیوخ برگزار میگردد.
دید و بازدیدها ابتدا با سنت هوسه (پایکوبی همراه با شعرخوانیهای خاص) از خانهای شروع میشود که طی سال گذشته مصیبتی داشته و عزیزی را از دست داده اند و سپس به خانه ریش سفید محل و دیگر خانهها میروند.
آقای عبیات با تاکید بر انجام اصل اساسی اسلام در ایجاد و حفظ ارتباط دائمی با خویشاوندان «صله رحم» گفت: در روایات، صله رحم به عنوان بهترین عمل پس از ایمان، اولین سخنگوی قیامت، بهترین خصلت مؤمن و مهمترین عامل طولانی شدن عُمر معرفی شده است و در عین حال قطع رحم به عنوان عامل محرومیت فرد و جامعه از لطف و رحمت خدا معرفی گردیده است.
او با بیان اینکه برپایی سفرههایی در وعدههای مختلف غذایی در جهت همنشینی با نزدیکان و دوستان از جمله آیینهایی است که در روز عید فطر در خوزستان پر رنگتر است، ادامه داد: دادن هدیه به دوستان و آشنایان و به ویژه خردسالان سنتی حسنه است که در عین سعید فطر مورد توجه مردم خوزستان است.
اصطلاحاً واژه «عرب» به لحاظ مردم شناسی بر قوم و نژاد خاصی اطلاق می گردد؛ خواه مردمان آن در شهرها ساکن باشند یا بیابانها؛ ولی واژه «اعراب» فقط بر ساکنان بیابانها اطلاق می شود. در مقایسه ارزشی میان دو واژه «اَعرابی» و «عربی» اعرابی متضمن نوعی نکوهش و عربی متضمن نوعی ستایش است.لطفاً واژه (اعراب ) را برای (عرب ها) ننویسید.... غلط است...
اصطلاحاً واژه «عرب» به لحاظ مردم شناسی بر قوم و نژاد خاصی اطلاق می گردد؛ خواه مردمان آن در شهرها ساکن باشند یا بیابانها؛ ولی واژه «اعراب» فقط بر ساکنان بیابانها اطلاق می شود. در مقایسه ارزشی میان دو واژه «اَعرابی» و «عربی» اعرابی متضمن نوعی نکوهش و عربی متضمن نوعی ستایش است.