![اینترنت کوانتومی در راه است](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/6/19754448_705.jpg)
انتشارات موسسه بوستان کتاب چاپ دوم کتاب «نجوای عارفانه؛ شرح مناجات شعبانیه» اثر محمدباقر تحریری را منتشر کرد.
مناجات شعبانیه در بین دعاها جاذبهای خاص دارد و عبارتها و ویژگی هایش در کمترین دعا و مناجاتی به چشم میخورد. مناجات شعبانیه، حالتهای انسان را به شئون مختلف این عالم بیان میکند و قسمتهای ابتدایی آن بیان کوچکی و شکستگی نفس او در برابر حق تعالی است که با جنبه مخلوقیت او متناسب است، زیرا کمال انسان در ظاهر نیستی و نداری خود در برابر حق تعالی با زبانهای خود است. قسمت دوم این مناجات، به حالات و مقامات کمالیهای اشاره دارد که بنده میتواند در ارتباط با حق تعالی به دست آورد و این مرحله با ابراز عجز و لابه او منافاتی ندارد، چون انسان حالتهای گوناگونی دارد.
در برشی از کتاب میخوانیم:
«نجوای خداوند با عبد؛ نجوا، سخن در گوشی و آهسته است که سرّی به دیگری منتقل میشود و شخص نمیخواهد دیگران از آن آگاه شوند. در بخشی از مناجات شعبانیه آمده است «فَناجَیْتَهُ سِرّا وَعَمِلَ لَکَ جَهْرا؛ پس تو با او در باطن نجوا میکنی و او آشکارا برای تو عمل میکند». «سرّا» که پس از آن آمده، یعنی نجوا بسیار مخفی است؛ یعنی بنده به گونهای میشود که در حالات معنوی، دیگر هیچ خبری از خود و دیگر موجودات نمییابد و هر چه میبیند، فقط حق تعالی است.
روشن است مقصود از قطع شدن گفتار و هم نشینی او با مردم، قطع ارتباط خارجی با مردم نیست، بلکه مقصود آن است که حقایق توحیدی به گونهای برای این شخص کشف میشود که در ارتباط با موجودات و گفتگو و ارتباط با مردم، در حقیقت او، با خدا گفتگو و هم نشینی دارد، زیرا حجاب خلقیت از چهره قلب او دریده شده و زوایای باطن او را دگرگون کرده و حق تعالی برای وی در مراتب هستی و با آنها و نیز با خودش جلوه میکند. انسان باید در سیر روحی و مقامات معنوی به گونهای شود که رسول خدا (ص) در سرّ تکبیرهای هفت گانه نماز در شب معراج فرمود هر تکبیری، پرده و حجابی را برای عبد کنار میزند.»