![آرزوی بزرگ زهره حمیدی + فیلم](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/6/19754468_259.jpg)
به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، قرآن کریم مشتمل بر معانی دقیق، تعالیم و حکمتهایی والا درباره حقیقت خلقت و اسرار هستی است که عمده مردم در عصر رسالت از درک آن ناتوان بودند. از این رو پیامبر اکرم (ص) و پس از ایشان مفسران به تبیین و شرح جزئیات آیات قرآن کریم میپرداختند. ما نیز با هدف آشنایی بیشتر با آیات الهی، هر روز به چند آیه از کلام الله با استناد به تفاسیر معتبر از مفسران قرآن کریم میپردازیم.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان
هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ عَلَیْکَ الْکِتَابَ مِنْهُ آیَاتٌ مُحْکَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْکِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ ۖ فَأَمَّا الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ زَیْغٌ فَیَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِیلِهِ ۗ وَمَا یَعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلَّا اللَّهُ ۗ وَالرَّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ یَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا ۗ وَمَا یَذَّکَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ
او کسی است که این کتاب (آسمانی) را بر تو نازل کرد، که قسمتی از آن، آیات «محکم» [= صریح و روشن] است؛ که اساس این کتاب است؛ (و هر گونه پیچیدگی در آیات دیگر، با مراجعه به اینها، برطرف میگردد) و قسمتی از آن، آیات «متشابه» است [آیاتی که به خاطر بالا بودن سطح مطلب و جهات دیگر، در نگاه اول، احتمالات مختلفی در آن میرود؛ ولی با توجه به آیات محکم، تفسیر آنها آشکار میگردد]، اما آنها که در قلوبشان انحراف است، به دنبال متشابهاتند تا فتنهانگیزی کنند (و مردم را گمراه سازند)؛ و تفسیر (نادرستی) برای آن میطلبند؛ در حالی که تفسیر آنها را، جز خدا و راسخان در علم، نمیدانند. (آنها که به دنبال فهم و درکِ اسرارِ همه آیات قرآن در پرتو علم و دانش الهی) میگویند: «ما به همه آن ایمان آوردیم؛ همه از طرف پروردگارِ ماست.» و جز صاحبان عقل، متذکر نمیشوند (و این حقیقت را درک نمیکنند).
فایل صوتی تلاوت آیه ۷ سوره آل عمران
رسول الله (ص) این آیه را به طور کامل در خطبه غدیر ذکر میفرمایند، چون پیام مهمی دارد. سخن از راسخان در علم است که از ایمان محکم برخوردار هستند و علم تأویل آیات متشابه قرآن را خدا به ایشان عطا کرده است. مشخص میشود مردم همواره به رهبری و سرپرستی احتیاج دارند، اما آیه تصریح میکند که جز مردم خردمند کسی پند نمیگیرد. تفسیر نور الثقلین درباره این آیه به حدیثی از اصول کافی استناد کرده است.
حسین بن محمد از عبدالرحمن بن کثیر نقل میکند که حضرت امام صادق (ع) فرمودند: راسخون در علم حضرت امیرالمؤمنین و امامان پس از وى هستند.
در این آیه، چند سؤال مطرح است:
سؤال: قرآن در یک جا همه آیات خود را محکم دانسته و فرموده: «کِتابٌ أُحْکِمَتْ آیاتُهُ» و در جای دیگر همه را متشابه دانسته و فرموده: «کِتاباً مُتَشابِهاً» و در این آیه بعضی را محکم و بعضی را متشابه معرّفی نموده است. چرا؟
پاسخ: آنجا که خداوند فرمود: تمام آیاتِ قرآن محکم است، یعنی سخن سست و بی اساس در هیچ آیهای نیست و آنجا که فرمود: همه آیات متشابه هستند، یعنی سیستم و آهنگ آیات قرآن، هماهنگ، یکنواخت و شبیه به هم است.
اما با این حال، از نظر فهم مردم همه آیات یکسان نیستند، بعضی صریح و روشن و همه کس فهم، ولی بعضی دارای معانی بلند و پیچیده اند که همین امر موجب شبهه و اشتباه آنان میگردد.
سؤال: چرا در قرآن آیات متشابه به کار رفته است؟
پاسخ: اوّلاً؛ وجود آیههای متشابه زمینه ساز فکر و تدّبر در آیات قرآن است.
ثانیاً: این آیات موجب رجوع مردم به رهبران آسمانی میشود. آری، اگر همه درس آسان باشد، شاگرد نیازی به استاد احساس نمیکند.
ثالثاً: متشابهات وسیله آزمایش مردم است. گروهی کژاندیش، از لا به لای آنها به سراغ اهداف شوم خود میروند و گروهی اندیشمند، به فرموده امام رضا علیه السلام با مراجعه به محکمات، معنای صحیح آیات را کشف مینمایند. «من ردّ متشابه القرآن الی محکمه هدی الی صراط مستقیم»
سؤال:نمونهای از آیات متشابه را در قرآن بیان کنید.
پاسخ:در قرآن میخوانیم: «إِلی رَبِّها ناظِرَهٌ»؛ در قیامت، چشمها به پروردگارشان مینگرند.
چون عقل سلیم، جسم بودن را برای خداوند محال میداند و در آیات دیگر قرآن نیز میخوانیم: «لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ»؛ چشمها او را درک نمیکنند، لذا میفهمیم که مراد از نگاه به پروردگار، نگاه به لطف و پاداش او در قیامت است.
همچنین مراد از «دست خدا» در آیه «یَدُ اللّهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ»؛ قدرت اوست، چنانکه در فارسی نیز میگوییم: فلانی در فلان شهر یا اداره دست دارد، یعنی قدرت دارد. وگرنه خداوند که جسم نیست تا دست و پا داشته باشد. قرآن نیز میفرماید: «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ»؛ او همانندی ندارد.
این گونه آیات، سبب انحراف ساده اندیشانی شده که به آیات دیگر توجّه ندارند و از مفسّران واقعی یعنی اهل بیت پیامبر علیهم السلام جدا افتاده اند و شاید به جهت همین خطرات باشد که قرآن، خود به ما سفارش نموده است هنگام قرائت قرآن از شرّ شیطان به خداوند پناه ببرید. «فاذا قرأت القرآن فاستعذ باللّه من الشیطان الرجیم»
سؤال: تأویل قرآن به چه معناست؟
پاسخ: شاید مراد از تأویل، اهداف و معارف و اسرار پشت پردهای باشد که بعداً روشن میشود.
نظیر تعبیر خوابی که حضرت یوسف دید و بعد روشن شد و یا اسراری که در شکستن کشتی توسط خضر و موسی بود که بعد روشن شد.
در روایات میخوانیم، آیات ناسخ، از محکمات و آیات منسوخ از متشابهات قرآن است و ائمه معصومین علیهم السلام مصداق بارز راسخون در علم هستند.
بیشتر بخوانید
حضرت علی علیه السلام در نهج البلاغه از راسخان در علم ستایش میکند. آنان که به عجز علمی خود نسبت به علومی که مخصوص خداست اعتراف دارند و از تعمق در چیزی که ضرورتی ندارد، دست می کشند.
۱-هرکس همه آیات را نمیفهمد. «وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ»
۲-قلبهای منحرف، منشأ فساد و فتنه است. «فِی قُلُوبِهِمْ زَیْغٌ فَیَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَهِ»
۳-فتنه، تنها آشوب نظامی و فیزیکی نیست، تفسیر به رأی و تحریفِ فرهنگ و معانی آیات نیز فتنه است. «ابْتِغاءَ الْفِتْنَهِ»
۴-گاهی حقّ و حقیقت نیز دستاویز باطل میشود. «ابْتِغاءَ الْفِتْنَهِ»
۵-هدف نهایی و مقصد اعلای آیات الهی را تنها خدا و راسخان در علم میدانند. «وَ ما یَعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَ الرّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ»
۶-نام راسخان در علم در کنار نام مقدس خداوند آمده و مقامشان بعد از مقام الهی است. «وَ ما یَعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَ الرّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ»
۷-علم، درجاتی دارد که بالاترین آن آشنا شدن به تأویل و رسیدن به هدف نهایی است. «وَ ما یَعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَ الرّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ»
۸-عالمان واقعی بی تکبّرند. «وَ الرّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ یَقُولُونَ آمَنّا بِهِ»
۹-گرایش به باطل، مانع از رسیدن به درجات بالای علم است. «الرّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ» در برابر «فِی قُلُوبِهِمْ زَیْغٌ» قرار داده شده است.
۱۰-هر چه را نمیفهمیم انکار نکنیم. «کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا»
۱۱-نزول آیات محکم و متشابه، در مسیر تربیت است. «کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا»
انتهای پیام/