![آرزوی بزرگ زهره حمیدی + فیلم](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/6/19754468_259.jpg)
درست است که خدای متعال شهدا را در همین دنیا هم زنده نگه میدارد و شهید به طور قهری در تاریخ و یاد مردم ماندگار است، اما ابزار طبیعی که خدای متعال برای این کار – مثل همهی کارها – قرار داده است، همین چیزی است که در اختیار و ارادهی ماست. ما هستیم که با تصمیم درست و بجا میتوانیم یاد شهدا و خاطره و فلسفهی شهادت را احیا کنیم و زنده نگه داریم.
اگر زینب کبری (ع) و امام سجاد (ع) در طول آن روزهای اسارت – چه در همان عصر عاشورا در کربلا، و چه در روزهای بعد در راه شام و کوفه و خود شهر شام و بعد از آن در زیارت کربلا و بعد عزیمت به مدینه و سپس در طول سالهای متمادی که این بزرگواران زنده ماندند – مجاهدت و تبیین و افشاگری نکرده بودند و حقیقت فلسفهی عاشورا و هدف حسینبنعلی (ع) و ظلم دشمن را بیان نمیکردند، واقعهی عاشورا تا امروز جوشان و زنده و مشتعل باقی نمیماند.
چرا امام صادق (ع) – طبق روایت – فرمودند که هر کس یک بیت شعر درباره حادثه عاشورا بگوید و کسانی را با آن بیت شعر بگریاند، خداوند بهشت را بر او واجب خواهد کرد؟ چون تمام دستگاههای تبلیغاتی، برای منزوی کردن و در ظلمت نگه داشتن مسئلهی عاشورا و کلا مسئلهی اهل بیت (ع)، تجهیز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه شد و قضیه چه بود. تبلیغ، این گونه است. آن روزها هم مثل امروز، قدرتهای ظالم و ستمگر، حداکثر استفاده را از تبلیغات دروغ و مغرضانه و شیطنتآمیز میکردند. در چنین فضایی، مگر ممکن بود قضیهی عاشورا که با این عظمت در بیابانی در گوشهای از دنیای اسلام اتفاق افتاده، با این تپش و نشاط باقی بماند؟ یقینا بدون آن تلاشها، از بین میرفت.
آنچه این یاد را زنده کرد، تلاش بازماندگان حسینبنعلی (ع) بود. به همان اندازه که مجاهدت حسینبنعلی (ع) و یارانش به عنوان صاحبان پرچم، با موانع برخورد داشت و سخت بود، به همان اندازه نیز مجاهدت زینب (ع) و مجاهدت امام سجاد (ع) و بقیه بزرگواران، دشوار بود. البته صحنهی آنها صحنهی نظامی نبود، بلکه تبلیغی و فرهنگی بود. ما به این نکتهها باید توجه کنیم.
درسی که اربعین به ما میدهد، این است که باید یاد حقیقت و خاطرهی شهادت را در مقابل طوفان تبلیغات دشمن زنده نگه داشت. اگر در مقابل تبلیغات دشمن، تبلیغات حق نبود و نباشد، دشمن در میدان تبلیغات غالب خواهد شد. میدان تبلیغات، میدان بسیار عظیم و خطرناکی است.
دستگاه ظالم جبار یزیدی،
با تبلیغات خود، حسینبنعلی (ع) را محکوم میساخت و وانمود میکرد که حسینبنعلی
(ع) کسی بود که بر ضد دستگاه عدل و حکومت اسلامی و برای دنیا قیام کرده است! بعضی
هم این تبلیغات دروغ را باور میکردند. بعد هم که حسینبنعلی (ع) با آن وضع عجیب
و با آن شکل فجیع، به وسیله دژخیمان در صحرای کربلا به شهادت رسید، آن را یک غلبه
و فتح وانمود میکردند؛ اما تبلیغات صحیح دستگاه امامت، تمام این بافتهها را عوض
کرد. حق اینگونه است.
انتهای پیام/