![چه سرنوشتی در انتظار مالک تلگرام است؟](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/6/19754442_661.png)
آندره تکاشنکو، محقق ارشد این پژوهش اظهار کرد: این اولین گواه شناختهشده از تعامل ژن و محیط در نزدیکبینی است.
محققان بر این باورند که این گونه ژن ممکن است مقدار پروتئین APLP2 را در چشم افزایش داده و موجب کشیدگی بیش ازحد چشم شود.
آنها دریافتند موشهایی که در محیط بصری مشابه خواندن قرار گرفته بودند، هنگامی که مقدار کمتری از APLP2 در چشمهای آنها وجود داشت، کمتر در خطر ابتلا به نزدیکبینی بودند.
تکاشنکو بیان کرد: با کاهش میزان APLP2 در چشم، میتوان احتمال ابتلا به نزدیکبینی متاثر از شرایط محیطی را کاهش داد. این یافته شانس ما را در رسیدن به روشی برای جلوگیری از نزدیکبینی در همه افراد، بدون در نظر گرفتن گونه APLP2 که حامل آن هستند، افزایش میدهد.
اگرچه دستیابی به چنین درمانی ممکن است سالها طول بکشد، زیرا محققان هنوز نمیدانند که چگونه میتوان میزان APLP2 در افراد کاهش داد.
انتهای پیام/