![ماجرای ویدئوی پربازدید فضای مجازی از ۷ خورشید چه بود؟ + فیلم](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/3/19741463_962.jpg)
قانعی مدیر اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی شهرستان مهریز گفت: محور فرهنگی خادمین باغهای جهانی، شامل یادمانی از افرادی است که در زمینه باغهای جهانی فعالیت پژوهشی و تخصصی داشته اند و اولین یادمان به نام ایزابل بلنکو دل پنیال به عنوان پژوهشگر و نویسنده کتاب «ایران و آندلس سازههای آبی و باغهای بهشتی در ایران باستان» انتخاب و رونمایی شد.
او افزود: در قالب محور فرهنگی از تمامی خادمان فعال در استانهای مختلف قدردانی میشود.
فاطمی مدیرکل توسعه گردشگری داخلی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نیز در این آیین با بیان اینکه «تیرماه» ماه معرفی آثار گردشگری ایران به جهانیان است گفت: به واسطه اینکه در این ماه نشستهای یونسکو برگزار میشد و ما میتوانستیم به داشتهها و میراث فرهنگیمان مفتخر شویم عمده آثار ایران در ماه تیر به ثبت جهانی رسیده است.
او با اشاره به اهمیت بیان داستانهای مرتبط با میراث فرهنگی برای عموم مردم به اظهارات ایزابل بلانکو دل پنیال که کارهای مطالعاتی روی باغهای ایران انجام میداد پرداخت و گفت: در کتاب «ایران و آندلس، سازههای آبی و باغهای بهشتی در ایران باستان» آمده است که باغ در کویر معنا پیدا میکند؛ باغ کنار جنگل معنا ندارد؛ برای همین است که در اروپا باغ کمتر داریم.
مدیرکل توسعه گردشگری داخلی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با اشاره به اینکه ایزابل در کتاب خود رابطهای را بین باغها و پارکها پیدا کرده که داستان زیبایی دارد گفت: در این کتاب آمده است که باغ در ایران نمود پیدا میکند و اولین باغهای دنیا در ایران شکل میگیرد از پاسارگاد که یک باغ باستانی است تا باغ شازده ماهان را که نگاه کنیم یک شگفتی است که در وسط پهنهای خشک، بهشتی نمودار شده است و برای همین است که در زبان و ادبیات ما «پردیسهای ایرانی» نمود دارد.
فاطمی در ادامه تصریح کرد: در گردشگری باید واژهها، تاریخ و اصالتها را به قصه تبدیل کرده و به مردم آموزش دهیم تا مردم بیشتر قدردان این داشتهها و سرمایههای ارزشمند باشند.
او با بیان اینکه پیشینه و روایات موجود در رابطه با میراث فرهنگی باعث هویت بخشی به آثار تاریخی و در نهایت حفظ آن میشود افزود: باغ پهلوانپور مهریز در تاریخ هفتم مهر ۱۳۸۱ با شماره ثبت ۶۳۳۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران و در سال ۲۰۱۱ طی نشست سی و پنجم در فهرست آثار جهانی یونسکو به ثبت رسید.