![بازار مسکن وارد دوران رکود تورمی شد](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/13/19780823_348.png)
سیارکها به طور مداوم به دور منظومه شمسی ما میچرخند و گهگاه با سیارات از جمله زمین برخورد میکنند.
به این ترتیب، ناسا آزمایشی به نام پیکان دفاعی سیارهای را برای منحرف کردن یک سنگ فضایی مانند آنچه دایناسورها را از بین برد، انجام داد.
با این حال، همه سیارکها خطرناک سیاره نیستند. در حالی که برخی از آنها بزرگ هستند، برخی دیگر بسیار کوچک هستند. بنابراین، بزرگترین و کوچکترین سیارکهای ثبت شده در منظومه شمسی کدامند؟
بزرگترین سیارک
به طور خلاصه، بزرگترین سیارک منظومه شمسی سرس است که حدود ۵۹۰ مایل (۹۵۰ کیلومتر) عرض دارد. شناسایی کوچکترین سیارک دشوار است. کوچکترین سیارکی که توسط ناسا به رسمیت شناخته شده است، سیارک ۲۰۱۵ است. TC ۲۵، شش فوت (۲ متر) عرض دارد. برخی از تعاریف ادعا میکنند که سیارکها باید حداقل ۳ فوت (۱ متر) عرض داشته باشند، اما همه دانشمندان در مورد این اندازه دقیق توافق ندارند.
اصطلاح "سیارک" احتمالا توسط ستاره شناس آلمانی ویلیام هرشل در سال ۱۸۰۲ ابداع شده است. اما معلوم شد که این کلمه - که در یونانی به معنای "ستاره مانند" است - نام اشتباهی است. سیارکها به جای توپهای درخشان پلاسما، اجسام سنگی کوچکی هستند که غبار، یخ و گاهی مواد معدنی را حمل میکنند.
سیارکها چه زمانی تشکیل شدند؟
اعتقاد بر این است که سیارکها در روزهای اولیه منظومه شمسی، زمانی که خورشید توسط ابر غلیظی از غبار احاطه شده بود، شکل گرفته اند. با سرد شدن این گرد و غبار در طول دهها میلیون سال، شروع به جمع شدن به صورت تودههای بزرگتر و بزرگتر کرد، که به نوبه خود هنگام برخورد برای چسبیدن به هم جرم پیدا کردند. در پایان، تعداد کمی از این اجرام به اندازه کافی جرم پیدا کردند تا به سیاره تبدیل شوند. اما مارکی گفت که برخی از بقایای آنها "ترکه" باقی مانده است. برخی از این "بیت ها" به سیارک تبدیل شده اند.
امروزه بیشتر سیارکها در منظومه شمسی در کمربند سیارکها یافت میشوند، هالهای از سنگ و غبار به وسعت ۱۴۰ میلیون مایل (۲۲۵ میلیون کیلومتر) که در فضای بین مریخ و مشتری میچرخند. دانشمندان تاکنون نزدیک به یک میلیون از این اشیاء را ثبت کرده اند. بسته به نحوه شمارش آنها، ممکن است میلیونها مورد دیگر وجود داشته باشند.
سرس به عنوان بزرگترین سیارک شناخته شده به راحتی با تلسکوپ قابل شناسایی است. ناسا گزارش داد که در سال ۱۸۰۱، این اولین جرم شناخته شده در کمربند سیارکی بود. در سال ۲۰۰۶، سنگ فضایی غولپیکر - که کرویتر از سایر سیارکها است و جو نازکی دارد - بهعنوان یک سیاره کوتوله طبقهبندی شد، همان نامی که به پلوتو داده شد. (اما با ۱۴۷۳ مایل (۲۳۷۰ کیلومتر) قطر، پلوتون ۱۴ برابر بزرگتر و بزرگتر از سرس است.
بر اساس اندازه و ساختار آن، دانشمندان فکر میکنند سرس میتواند چیزهای زیادی در مورد چگونگی شکل گیری سیارات به ما بگوید؛ و اگر سرس را بر اساس وضعیت سیاره کوتوله آن حذف کنید، بزرگترین سیارک وستا است که قطر آن ۳۲۶ مایل (۵۲۵ کیلومتر) است.
در این میان، کوچکترین سیارک موضوع بحث و جدل خواهد بود. ایان فرناندز، ستاره شناس دانشگاه مرکزی فلوریدا، گفته است: هیچ قطعی رسمی وجود ندارد، بنابراین افراد مختلف نظرات متفاوتی در مورد اینکه چه چیزی به عنوان یک سیارک محسوب میشود، دارند. "
تلسکوپها سیارکهایی به قطر ۳ فوت را مشاهده کردهاند و اجرام کوچکتری نیز در اطراف کمربند سیارکها در گردش هستند. با این حال، به گفته ناسا، اجسام کوچک معمولاً با ورود به جو نسبتاً غلیظ سیارهای مانند زمین میسوزند.
با این مقیاس، آنها را میتوان به عنوان شهاب سنگها طبقه بندی کرد که قطعات کوچک زبالههای فضایی هستند؛ و برای اینکه همه چیز حتی گیج کنندهتر شود، سیارکها همیشه یک اندازه نمیمانند. فرناندز میگوید: به نظر میرسد که راههای مختلفی وجود دارد که میتوان سیارکها را از دست داد. برخی از آنها به دلیل تنش حرارتی هنگام عبور بیش از حد از خورشید ترک میخورند. دیگران با یکدیگر برخورد میکنند و در این فرآیند تکههای سنگ را میشکند.
منبع: RT