![بازار مسکن وارد دوران رکود تورمی شد](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/13/19780823_348.png)
در اوج جنگ سرد، تحقیقات گسترده در خارج از سیاره ما به عنوان صحنه دراماتیک برای جنگ قدرت پس از دوران هستهای بین آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی عمل کرد.
این تنش، جرقه رقابت فضایی را روشن کرد، فناوریهای جدید را پدید آورد، آژانسهای فضایی را تشکیل داد و اساس پیشرفتهای آینده را در تقریبا هر جنبه مکانیکی جهان رقم زد.
آمریکا و روسیه فعلی، دو کشوری که برای مدت طولانی غولهای صنعت فضایی محسوب میشدند؛ اما مسابقه فضایی امروز یک رقیب جدید دارد.
چین در ایستگاه فضایی تیانگونگ که به معنای کاخ آسمانی است، اولین ایستگاه فضایی، سنگ تمام خواهد گذاشت. اداره ملی فضایی چین بیش از یک دهه پیش فاز اول ایستگاه چند ماژول را راه اندازی کرد و اکنون ساخت ایستگاه با اضافه شدن کابین آزمایشگاهی Mengtian، سومین و آخرین ماژول مورد نیاز برای تکمیل این ایستگاه به پایان خواهد رسید. ساختار آژانس بیان میکند که ایستگاه تیانگونگ «ماجراجوییترین تلاش فضایی چین» خواهد بود.
بر خلاف ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) که به لطف مجموعهای از کشورهای دیگر و آژانسهای فضایی آنها وجود دارد، تیانگونگ تنها ایستگاه فضایی مستقلی خواهد بود که در حال بهرهبرداری است، شاهکاری که به احتمال زیاد تنشهای ژئوپلیتیکی را افزایش خواهد داد. توانایی ایجاد و پشتیبانی از چنین وسیلهای در مدار اغلب بازتابی از قدرت و نفوذ جهانی یک ملت است؛ این کشور پنجمین کشور جهان بود که با موفقیت ماهواره پرتاب کرد و میتوان دید که چگونه علم فضایی با توسعه از جمله امنیت ملی چین، پیشرفت اقتصادی و ابتکارات علمی و آموزشی عمومی آنها در هم آمیخته شده است.
بخش عمدهای از فشار اولیه کشور چین برای سرمایه گذاری زمان و منابع در زمینه فضا تا حدی ناشی از آینده نگری بینالمللی و انزوا از بسیاری از برنامههای فضایی اولیه همکاری بود، به ویژه در دهههای ۸۰ و ۹۰ این کشور با چالشهای داخلی و اقتصادی زیادی مانند سرنگونی سیاستهای مالی و فرهنگی که رشد و تجارت جهانی را تحت تاثیر قرار داده بود، مواجه بود؛ اما چین به سرعت متوجه شد که بخش فضایی به یک حوزه بسیار مهم تبدیل خواهد شد.
به گفته کارشناسان، چنین تعهد مشتاقانه و خودکفایی نسبت به اکتشافات فضایی پیشرفتهتر از دلایلی است که دستاوردهای چین و گاهی شکستهای آن را در کانون توجه قرار داده است.
در سالهای اخیر، فشار دیوانهوار چین برای افزایش دامنه فعالیتهای فضاییمنجر به ایجاد یک شبکه ناوبری ماهوارهای (به اندازه کافی قوی برای رقابت با سیستم جیپیاس پشتیبانیشده توسط آمریکا)، یک کاوشگر بدون سرنشین به سمت مریخ و اولین سفینه برای کاوش در سطح فرازمینی شده است.
Chang-e ۴ اکتشافاتی که همراه کاوشگر رباتیک، مریخ نورد نیمه خودمختار Yutu-۲ انجام داد نیز میتواند راه را برای سفرهای رباتیک آینده قطب جنوبی ماهواره زمین هموار کند.
همزمان، صنعت فضای تجاری کشور شروع به شکوفایی میکند؛ زیرا بسیاری از سرمایه گذاریهای خصوصی شروع به پرتاب وسایل نقلیه جدید مانند فضاپیماهای حامل بار و سایر ماهوارهها کرده اند.
یک ایستگاه فضایی کاملا مستقل میتواند بهعنوان سکوی پرتابی برای تلاشهای آینده عمل کند و تحقیقات علمی را به ارتفاعات جدید برساند؛ از جمله پیشبرد هدف دیرینه چین برای فرود آوردن تایکونوردان (همتای چینی فضانوردان ناسا) روزی بر روی ماه.
در حالی که ایستگاه دروازهای برای بسیاری از سرمایه گذاریهای برنامه ریزی شده خواهد بود، تیانگونگ بسیار کوچکتر و ظرفیت خدمه کمتری نسبت به ایستگاه فضایی بینالمللی خواهد داشت؛ با وجود این محدودیتها، این ایستگاه همچنان فضای کافی برای انجام آزمایشهای علمی بسیار مهم خواهد داشت.
همراه با ماژول دوم، Wentian، ماژول Mengtian که به تازگی اضافه شده است، یک آزمایشگاه فشرده که در آن محققان قادر خواهند بود آزمایشهای ریزگرانشی و همچنین سایر تحقیقات فیزیک و فناوری هوافضا را برای اکتشافات انسانی انجام دهند؛ Tiangong همچنین به چین اجازه میدهد تا مشارکتهای سودمند متقابل را با سایر کشورها کشف کند. هنگامی که این ایستگاه وارد عمل شد، بیش از ۱۰۰۰ آزمایش را در طول عمر خود پشتیبانی خواهد کرد که بسیاری از آنها از سوی محققان سراسر جهان ارسال شده است.
جاناتان مک داول، اخترفیزیکدان در مرکز اخترفیزیک هاروارد و اسمیتسونیان در کمبریج، ماساچوست و یک مورخ فضانوردی به ویژه علاقهمند است که ببیند ایستگاه تا چه اندازه از Xuntian، تلسکوپ ایستگاه فضایی چین (CSST) پشتیبانی میکند. در حالی که گفته میشود Xuntian همتای تلسکوپ فضایی هابل است؛ زیرا میدان دید آن ۳۰۰ برابر بیشتر از رصدخانه ۳۲ ساله خواهد بود، مک داول میگوید در واقع بیشتر شبیه تلسکوپ فضایی روم نانسی گریس ناسا است.
مک داول گفت: این نسل جدید تلسکوپها به یک باره به منطقه بسیار بزرگتری از آسمان نگاه میکنند، شاید با جزئیاتی کمتر از تلسکوپ هابل یا جیمز وب.
این نقشه به جای رصد چیزهایی که قبلا شناخته شده اند، مناطق بزرگتری از آسمان را ترسیم میکند.
مدتی طول میکشد تا هر دو تلسکوپ آماده رصد چیزهای مهم باشند؛ اما آنچه واضح است این است که بسیاری از پروژههای چین از یک الگوی عمدی برای تکرار آنچه قبلا به دست آمده، پیروی میکنند و از درسهای آموخته شده توسط رقبا برای پیشرفت و بهبود خود بهره میبرند.
از نمای بیرون، ایستگاه تیانگونگ یک کپی تقریبا یکسان از ایستگاه فضایی میر روسیه است که نزدیک به ۱۵ سال در مدار زنده ماند و قبل از شکسته شدن بر فراز اقیانوس آرام جنوبی در سال ۲۰۰۱ فرود آمد؛ بازوی رباتیک ۲۰ پا که میتواند ماژولهای مختلف را به اطراف حرکت دهد و همچنین از سایر فعالیتهای سفر فضایی پشتیبانی کند.
از آن جایی که اتمسفر زمین با زبالههای به وجود آمده توسط انسان شلوغتر میشود، اگر آژانس بخواهد از اکتشافات فضایی پایدار حمایت کند، مشکلات گذشته چین در مورد بقایای موشکهای کنترل نشده نیز باید بهتر مورد توجه قرار گیرد. در حالی که هیچ برنامه عمومی در مورد نحوه رسیدگی این کشور به این نگرانیها در آینده وجود ندارد، این کشور هنوز اولین و تنها کشوری است که فناوریهای آزمایشی کاهش زبالههای فضایی را آزمایش میکند.
در حال حاضر، ناسا از همکاری با چین یا سرمایهگذاریهای متعلق به چین از جمله تامین بودجه و هر گونه مشارکت عملیاتی دیگر منع شده است. همکاری آینده بین تیانگونگ و ایستگاه فضایی بینالمللی نیز بسیار بعید است؛ زیرا هر گونه تلاش علمی بینالمللی حداقل تا حدی توسط آمریکا هدایت میشود.
مک داول گفت: با توجه به تمایل آمریکا برای به عهده گرفتن مسئولیت عملیات بینالمللی خود، چین ممکن است از پیوستن به شراکتی که ایالات متحده از آن عقبنشینی کرده است، محتاط باشد.
کرولیکوفسکی گفت: با این حال این ایستگاه برای بسیاری از شرکای بینالمللی که چنین برنامههای فضایی جامعی ندارند، بسیار جذاب است. نه تنها کشورهای در حال توسعه که میخواهند به شیوهای کوچکتر یا در نقش حمایتی مشارکت کنند؛ بلکه حتی کشورهای بزرگ اروپایی نیز میتوانند زمینههای همکاری جذابی با چین بیابند.
با این حال، در حالی که این کشور ممکن است در اتخاذ بایدها و نبایدهای شیوههای فضایی مسئولانه عقب باشد، بسیاری از جامعه سیاسی و علمی خوشبین هستند که چین با افزایش حضور در کیهان، شروع به تسخیر آن خواهد کرد.
مک داول گفت: با گذشت زمان و با برجسته شدن آنها بهعنوان یک قدرت فضایی، آنها از نظر شهروند فضایی خوب نیز به بلوغ میرسند.
بیشتر بخوانید
منبع: popsci