![واریز مرحله سوم سود سهام عدالت به کجا رسید؟](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/13/19780819_488.jpg)
حجتالاسلام و المسلمین محمدجواد مهریار کارشناس مذهبی، در گفت و گو با خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، در خصوص کرامات امام حسن مجتبی (ع) گفت: کریم آل الله امام حسن مجتبی (ع)، شخصیتی آسمانی بودند که زندگی سراسر نور و برکت ایشان، بهترین الگو برای مسلمانان است. علاوه بر علمای شیعه، علمای اهل سنت نیز در مورد سیره اجتماعی و اخلاقی امام حسن (ع) تألیفاتی داشتهاند. آنچه مشخص است ایشان در دوران حیات خود فضائلی را به یادگار گذاشتند که علاوه بر علمای شیعه، بزرگان از محدثین و مورخین اهل سنت نیز به آن اقرار کردهاند. هر چند دریای بیکران سجایای اخلاقی امام حسن قابل توصیف نیست، اما به چند شاخصه مهم آن میتوان اشاره کرد.
این کارشناس مذهبی در ادامه به بیان شاخصههایی از کرامات امام حسن مجتبی (ع) پرداخت و گفت: اول؛ بخشش تمامی اموال به فقرا. همواره انفاق در راه خدا و کمک به فقرا صفت نیکویی بوده که بجز افراد با تقوا و کریم، کسی توان انجام آن را ندارد. قرآن کریم در توضیح صفات انسانهای باتقوا، انفاق در راه خدا را یکی از شاخصههای مهم آنان معرفی میکند و این ویژگی را، یک فضیلت بینظیر می داند. قرآن در توضیح متقین میفرماید: «الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَیُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنْفِقُونَ؛ [بقره/۳] [متقین] آن کسانی هستند که به جهان غیب ایمان دارند و نماز به پا میدارند و از هر چه روزیشان کردیم به فقیران انفاق می کنند. ظهور این آیه شریفه در سیره اخلاقی امام مجتبی (ع) به وضوح نمایان است.
وی افزود: ذهبی، عالم مشهور اهل سنت در کتاب خود با اشاره به سخاوت امام مجتبی (علیهالسلام) مینویسد امام حسن (علیهالسلام) پانزده مرتبه پیاده به حج تشریف بردند و بزرگزادگان نیز ایشان را همراهی کردند. امام (ع) دو مرتبه تمام اموال و داراییشان را در راه خدا بین فقرا تقسیم کردند و سه مرتبه اموالشان را به دو نصف تقسیم کردند و نیمی از آن را به فقرا اهدا کردند و نیم دیگر را برای خود باقی گذاشتند.
حجت الاسلام مهریار در ادامه با بیان اینکه نمونههای فراوانی از سخاوت و بخشندگی امام مجتبی (ع) در کتب اهل سنت اشاره شده است، گفت: ابراهیم بن محمد بیهقی در کتاب خود به بخشش و کرم ویژه امام حسن اشاره میکند و با ذکر واقعهای مینویسد: از انس بن مالک روایت شده است که در میان اهل بیت، امام حسن (ع) شبیهترین افراد به رسول خدا (ص) بودند و او بخشندهترینِ مردم زمانهاش بود. انس ذکر میکند مردی پیش حضرت آمد و از ایشان درخواست کمک مالی کرد. امام به او فرمودند: برو و حاجت خود را در نامهای مکتوب کن و برای ما ارسال کن تا حاجتت را برآورده سازیم. آن مرد رفت و در نامهای حاجتش را برای حضرت ارسال کرد. حسن بن علی (علیهماالسلام) دو برابر آنچه را خواسته بود، به او اعطا کرد. افرادی که در کنار حضرت حضور داشتند، خدمت حضرت عرض کردند،ای پسر رسول خدا! این نامه برای این مرد چه نامه پر برکتی بود. امام در جواب فرمودند: برکت آن مرد برای ما زیادتر بود، چرا که ما را اهل و لایق این کار خیر و با برکت دانست؛ مگر نمیدانی که بخشش واقعی آن است که بدون طلب و درخواست از تو باشد، اما آنچه را پس از درخواست سائل به او بدهی، در حقیقت آن پول و کمک را در برابر آبرویش پرداختهای.
وی در ادامه به شاخصه دوم از کرامات امام حسن (ع) که آزاد کردن بنده است اشاره کرد و گفت: آزاد کردن بندگان، سنت حسنهای بوده که اهل بیت رسول خدا (ص) مقید به انجام آن بودند. مورخین، شاهد کرامتها و عنایات خاص حضرات اهل بیت (ع) نسبت به این امر مهم بودهاند. قرآن کریم در آیات متعدد، راه نجات از گردنههای سخت پیشروی هر انسان که با مرگ برایش پدیدار میشود را در آزاد کردن بندگان و غلامان و کنیزان معرفی میکند. خدای رحمان میفرماید: «وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْعَقَبَةُ فَکُّ رَقَبَةٍ؛ [بلد/۱۲ و ۱۳][ای پیامبر!]و تو نمیدانی آن گردنه چیست! آزاد کردن برده و غلامان.» عقبه، گردنههای سخت دیار باقی است.
این کارشناس مذهبی افزود: به بهانههای مختلف امام حسن مجتبی (ع) با آزاد کردن بندگان و کنیزان، روح آزادگی را به جامعه گرفتار در تجمل و تفاخر آن زمان یادآوری میکردند. ابن کثیر دمشقی مورخ شهیر اهل سنت در کتاب خود مینویسد: روزی امام حسن (ع) غلام سیاه چهرهای را دیدند که تکه نانی داشت و یک لقمه خودش میخورد و یک لقمه به سگی که در نزدیکش بود میداد. امام به او فرمودند: قصد تو از انجام این کارچیست؟ غلام در پاسخ امام حسن (ع) عرض کرد، من از این سگ حیا میکنم که خود از این نان بخورم و به او ندهم. امام مجتبی (ع) به او فرمودند: از جای خود تکان نخور تا من به نزد تو بازگردم. امام به جانب مولای آن بنده رفتند و غلام و آن باغی که در آن زندگی میکرد را از مولایش خریداری کردند. سپس غلام را آزاد کردند و باغ را نیز به او بخشیدند.
وی شاخصه سوم از کرامات امام حسن (ع) را زهد آن امام نامید و گفت: قطعاً هر کسی در احتیاجات روزمره، خود را بر دیگران مقدم میدارد و ابتدا حوائج خود را برطرف میکند، اما آنچه که در شرح حال کریم آل الله (ع) بیان شده، مقدم کردن دیگران بر نفس مبارکش است که نشانه زهد حضرت بوده است. قرآن کریم در توصیف ویژگی شاخص ابرار میفرماید: «وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا؛ [إنسان/۸] [ابرار کسانی هستند که]غذاى خود را [با توجه به نیاز به آن]از روى محبت خدا به فقیر و یتیم و اسیر انفاق مىکنند.
این کارشناس مذهبی در ادامه بیان شاخصه زهد امام حسن (ع) گفت: ابنعساکر، مورخ مشهور اهل سنت، در کتاب خود با ذکر فضائل امام حسن (ع) به زهد حضرت اشاره میکند و مینویسد: «مدرک بن زیاد روایت کرده و میگوید ما در باغهای ابن عباس بودیم که امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) و پسران عباس وارد شدند و مقداری در آن باغها گردش کردند، سپس در کنار یکی از جویهای آن نشستند آنگاه امام حسن (علیهالسلام) فرمودند:ای مدرک! آیا غذا و خوراکی داری؟ خدمت امام (ع) عرض کردم، بله؛ و برای ایشان یک نان و کمی نمک و چند شاخه سبزی آوردم. حضرت مشغول خوردن شدند و فرمودند: چه غذای خوبی است. سپس غذای بهتری برای ایشان آوردند. امام (ع) به مدرک فرمودند: غلامان این باغ را جمع کن و غذا و خوراکی را نزد آنان بگذار. مدرک میگوید: آنان را جمع کردم و آنها از غذای لذیذ خوردند، ولی امام (ع) از آن غذا میل نکردند. از ایشان پرسیدم چرا شما از این غذا میل نمیکنید؟ حضرت فرمودند: من همان نان و نمک را بیشتر دوست دارم.
انتهای پیام/