![پلیس نیروی درجهدار استخدام میکند](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/18/19800674_973.jpeg)
به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان،سوره الرحمن ملقب به عروس قرآن، پنجاه و پنجمین سوره جزء بیست و هفتم قرآن است .
آیه ۶۴ این سوره کوتاهترین آیه قرآن است. درباره مکی یا مدنی بودن این سوره اختلاف است.
سوره الرحمن درباره موضوعاتی مانند مجموعهای از نعمتهای خدا در دنیا و آخرت، برپایی قیامت و ویژگیهای آن و چگونگی حسابرسی اعمال سخن میگوید.
خداوند در این سوره پس از ذکر هر نعمتی، از بندگان خود با آیه فَبأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ: پس کدام یک از نعمتهاى پروردگارتان را منکرید؟ اقرار میگیرد. این آیه ۳۱ مرتبه در سوره تکرار شده است. خواندن جمله پر فضیلت «لا بِشَیْءٍ مِنْ الائِکَ رَبِّ اُکَذِّبُ: پروردگارا هیچ یک از نعمتهای تو را انکار نمیکنم» بعد از این خوانده میشود و فضیلت زیادی دارد.
در روایات درباره فضیلت سوره الرحمن آمده است؛ اگر کسی سوره الرحمن را بخواند خداوند به ضعف و ناتوانی او رحم میکند و موجب میشود آن فرد توفیق شکرگزاری نعمتهای الهی را پیدا کند.
هر کسی پس از آیه «فبای الاء ربکما تکذبان» عبارت «لابشیء من الائک رب اکذب» را بگوید اگر در آن روز یا شب از دنیا برود شهید محسوب میشود.
در نماز پس از زیارت امام رضا (ع) خواندن سوره الرحمن در رکعت دوم پس از سوره حمد توصیه شده است
آسان شدن امور سخت، درمان درد چشم و محافظت از انسان از خواص سوره الرحمن است.
فایل صوتی تلاوت سوره الرحمن با صدای عبدالباسط محمد عبدالصمد
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ
به نام خدای بخشاینده مهربان
الرَّحْمَـٰنُ ﴿١﴾
خدای رحمان (۱)
عَلَّمَ الْقُرْآنَ ﴿٢﴾
قرآن را یاد داد (۲)
خَلَقَ الْإِنسَانَ ﴿٣﴾
انسان را آفرید (۳)
عَلَّمَهُ الْبَیَانَ ﴿٤﴾
به او بیان آموخت (۴)
الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿٥﴾
خورشید و ماه بر حسابی روان اند (۵)
وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ یَسْجُدَانِ ﴿٦﴾
و بوته و درخت چهرهسایانند (۶)
وَ السَّمَاءَ رَفَعَهَا وَ وَضَعَ الْمِیزَانَ ﴿٧﴾
و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت (۷)
أَلَّا تَطْغَوْا فِی الْمِیزَانِ ﴿٨﴾
تا مبادا از اندازه درگذرید (۸)
وَ أَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَ لَا تُخْسِرُوا الْمِیزَانَ ﴿٩﴾
و وزن را به انصاف برپا دارید و در سنجش مکاهید (۹)
وَ الْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿١٠﴾
و زمین را برای مردم نهاد (۱۰)
فِیهَا فَاکِهَةٌ وَ النَّخْلُ ذَاتُ الْأَکْمَامِ ﴿١١﴾
در آن، میوهها و نخلها با خوشههای غلاف دار (۱۱)
وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّیْحَانُ ﴿١٢﴾
و دانههای پوستدار و گیاهان خوشبوست (۱۲)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿١٣﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۱۳)
خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ کَالْفَخَّارِ ﴿١٤﴾
انسان را از گل خشکیدهای سفال مانند آفرید (۱۴)
وَ خَلَقَ الْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ ﴿١٥﴾
و جن را از تشعشعی از آتش خلق کرد (۱۵)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿١٦﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۱۶)
رَبُّ الْمَشْرِقَیْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَیْنِ ﴿۱۷﴾
پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب است ﴿۱۷﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۱۸﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۱۸﴾
مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَانِ ﴿۱۹﴾
دو دریای شیرین و شور را روان ساخت در حالی که همواره باهم تلاقی و برخورد دارند ﴿۱۹﴾
بَیْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا یَبْغِیَانِ ﴿۲۰﴾
ولی میان آن دو حایلی است که به هم تجاوز نمیکنند درنتیجه باهم مخلوط نمیشوند! ﴿۲۰﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۱﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۲۱﴾
یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ ﴿۲۲﴾
از آن دو دریا لؤلؤ و مرجان بیرون میآید ﴿۲۲﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۳﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۲۳﴾
وَ لَهُ الْجَوَارِ الْمُنْشَآتُ فِی الْبَحْرِ کَالْأَعْلَامِ ﴿۲۴﴾
و او را در دریا کشتیهای بادبان برافراشته، چون کوه هاست ﴿۲۴﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۵﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۲۵﴾
کُلُّ مَنْ عَلَیْهَا فَانٍ ﴿۲۶﴾
همه آنان که روی این زمین هستند، فانی میشوند. ﴿۲۶﴾
وَ یَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّکَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِکْرَامِ ﴿۲۷﴾
و تنها ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقی میماند ﴿۲۷﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۲۸﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۲۸﴾
یَسْأَلُهُ مَنْ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ ﴿۲۹﴾
هر که در آسمانها و زمین است از او درخواست حاجت میکند، او هر روز در کاری است. ﴿۲۹﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۰﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۳۰﴾
سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَیُّهَ الثَّقَلَانِ ﴿۳۱﴾
ای انس و جن! به زودی به حساب شما میپردازیم. ﴿۳۱﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۲﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۳۲﴾
یَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانْفُذُوا ۚ لَا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿۳۳﴾
ای گروه جن و انس! اگر میتوانید از کرانهها و نواحی آسمانها و زمین بیرون روید، پس بیرون روید؛ نمیتوانید بیرون روید مگر با نوعی توانایی و قدرت. ﴿۳۳﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۴﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۳۴﴾
یُرْسَلُ عَلَیْکُمَا شُوَاظٌ مِنْ نَارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِ ﴿۳۵﴾
بر شما شعلههایی از آتش بی دود و دود آتش آلود فرستاده خواهد شد، در نتیجه نمیتوانید یکدیگر را برای دفع عذاب یاری دهید! ﴿۳۵﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۶﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۳۶﴾
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَکَانَتْ وَرْدَةً کَالدِّهَانِ ﴿۳۷﴾
و ناگهان آسمان بشکافد و، چون چرمی سرخ رنگ و گلگون شود ﴿۳۷﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۳۸﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۳۸﴾
فَیَوْمَئِذٍ لَا یُسْأَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَلَا جَانٌّ ﴿۳۹﴾
پس در آن روز به علت سرعت فوق العاده حسابرسی و روشن بودن همه امور هیچ انس و جنّی را از گناهش نپرسند ﴿۳۹﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۰﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۴۰﴾
یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیمَاهُمْ فَیُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِی وَالْأَقْدَامِ ﴿۴۱﴾
گناهکاران به نشانه هایشان شناخته میشوند، پس آنان را به موهای پیش سرو به پاهایشان میگیرند و به آتش میاندازند ﴿۴۱﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۲﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۴۲﴾
هَٰذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی یُکَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ ﴿۴۳﴾
این همان دوزخی است که گنهکاران آن را دروغ میپنداشتند. ﴿۴۳﴾
یَطُوفُونَ بَیْنَهَا وَبَیْنَ حَمِیمٍ آنٍ ﴿۴۴﴾
آنان در میان آتش و آب جوشان رفت و آمد میکنند ﴿۴۴﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۵﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۴۵﴾
وَ لِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ ﴿۴۶﴾
و برای کسی که از مقام پروردگارش که احاطه و تسلّط او بر ظاهر و باطن هستی است]بترسد دو بهشت است ﴿۴۶﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۷﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۴۷﴾
ذَوَاتَا أَفْنَانٍ ﴿۴۸﴾
دو بهشتی که دارای درختان و شاخسارهای باطراوت و انبوه است ﴿۴۸﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۴۹﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۴۹﴾
فِیهِمَا عَیْنَانِ تَجْرِیَانِ ﴿۵۰﴾
در آن دو بهشت دو چشمهای است که همواره جاری است ﴿۵۰﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۱﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۵۱﴾
فِیهِمَا مِنْ کُلِّ فَاکِهَةٍ زَوْجَانِ ﴿۵۲﴾
در آن دو بهشت از هر میوهای دو نوع فراهم است. ﴿۵۲﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۳﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۵۳﴾
مُتَّکِئِینَ عَلَىٰ فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ ۚ وَجَنَى الْجَنَّتَیْنِ دَانٍ ﴿۵۴﴾
بهشتیان بر بسترهایی که آستر آنها از حریر درشت بافت است تکیه میزنند و میوههای رسیده آن دو بهشت به آسانی در دسترس است ﴿۵۴﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۵﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۵۵﴾
فِیهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ ﴿۵۶﴾
در آن بهشتها زنانی هستند که فقط به همسرانشان عشق میورزند و پیش از آنان دست هیچ انس و جنی به آنان نرسیده است ﴿۵۶﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۷﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۵۷﴾
کَأَنَّهُنَّ الْیَاقُوتُ وَ الْمَرْجَانُ ﴿۵۸﴾
گویی آن زنان بهشتی یاقوت و مرجان اند ﴿۵۸﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۵۹﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۵۹﴾
هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ ﴿۶۰﴾
آیا پاداش نیکی جز نیکی است؟ ﴿۶۰﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۱﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۶۱﴾
وَ مِنْ دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ﴿۶۲﴾
و جز آن دو بهشت، دو بهشت دیگر هم هست ﴿۶۲﴾
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿۶۳﴾
پس کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار میکنید؟ ﴿۶۳﴾
مُدْهَا مَّتَانِ ﴿٦٤﴾
که از شدت سبزی سیهگون مینماید (۶۴)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٦٥﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۵)
فِیهِمَا عَیْنَانِ نَضَّاخَتَانِ ﴿٦٦﴾
در آن دو باغ دو چشمه همواره جوشان است (۶۶)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٦٧﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۷)
فِیهِمَا فَاکِهَةٌ وَ نَخْلٌ وَ رُمَّانٌ ﴿٦٨﴾
در آن دو میوه، خرما و انار است (۶۸)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٦٩﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۶۹)
فِیهِنَّ خَیْرَاتٌ حِسَانٌ ﴿٧٠﴾
در آنجا زنانی نکوخوی و نکورویند (۷۰)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٧١﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۱)
حُورٌ مَّقْصُورَاتٌ فِی الْخِیَامِ ﴿٧٢﴾
حورانی پردهنشین در دل خیمهها (۷۲)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٧٣﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۳)
لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَ لَا جَانٌّ ﴿٧٤﴾
دست هیچ انس و جنی پیش از ایشان به آنها نرسیده است (۷۴)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٧٥﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۵)
مُتَّکِئِینَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَ عَبْقَرِیٍّ حِسَانٍ ﴿٧٦﴾
بر بالش سبز و فرش نیکو تکیه زدهاند (۷۶)
فَبِأَیِّ آلَاءِ رَبِّکُمَا تُکَذِّبَانِ ﴿٧٧﴾
پس کدام یک از نعمتهای پروردگارتان را منکرید؟ (۷۷)
تَبَارَکَ اسْمُ رَبِّکَ ذِی الْجَلَالِ وَ الْإِکْرَامِ ﴿٧٨﴾
خجسته باد نام پروردگار شکوهمند و بزرگوارت (۷۸)
انتهای پیام/