![قیمت طلا برای اولین بار به بالای ۲۵۵۰ دلار در هر اونس رسید](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/5/30/19726405_446.png)
به گزارش خبرنگارحوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛فاطر و نام دیگرش «ملائکه» سی و پنجمین سوره قرآن است و ۴۵ آیه دارد. در فضیلت این سوره از حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم روایت شده که هر کس سوره فاطر را قرائت کند، در روز قیامت سه در از درهای بهشتی او را صدا میزند که از هر کدام از این سه در که خواست وارد شود.
از امام صادق علیه السلام نیز در باب قرائت سورههای «حمدین» (فاطر، سبأ) آمده است: هر کس که این دو سوره را در شب قرائت کند، همواره در آن شب در حفظ و امان خداوند و وکیلان او خواهد بود و اگر در روز این سورهها را بخواند، هیچ امر ناخوشایند و مکروهی به او نمیرسد و از خیر دنیا و آخرت چیزهایی به او داده میشود که به ذهنش خطور نکرده است.
تلاوت مجلسی آیات ۱-۱۵ سوره فاطر
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
الْحَمْدُ لِلَّهِ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ جَاعِلِ الْمَلَائِکَةِ رُسُلًا أُولِی أَجْنِحَةٍ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ یَزِیدُ فِی الْخَلْقِ مَا یَشَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿۱﴾
سپاس خداى را که پدیدآورنده آسمان و زمین است [و]فرشتگان را که داراى بالهاى دوگانه و سه گانه و چهارگانه اند پیام آورنده قرار داده است، در آفرینش هر چه بخواهد مى افزاید؛ زیرا خدا بر هر چیزى تواناست (۱)
مَا یَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلَا مُمْسِکَ لَهَا وَمَا یُمْسِکْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ﴿۲﴾
هر رحمتى را که خدا براى مردم گشاید بازدارنده اى براى آن نیست و آنچه را که باز دارد، پس از [باز گرفتن]گشاینده اى ندارد و اوست همان شکست ناپذیر سنجیده کار (۲)
یَا أَیُّهَا النَّاسُ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ هَلْ مِنْ خَالِقٍ غَیْرُ اللَّهِ یَرْزُقُکُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَکُونَ ﴿۳﴾
اى مردم نعمت خدا را بر خود یاد کنید؛ آیا غیر از خدا آفریدگارى است که شما را از آسمان و زمین روزى دهد خدایى جز او نیست پس چگونه [از حق]انحراف مى یابید (۳)
وَإِنْ یُکَذِّبُوکَ فَقَدْ کُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِکَ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ﴿۴﴾
و اگر تو را تکذیب کنند قطعا پیش از تو [هم]فرستادگانى تکذیب شدند و [همه]کارها به سوى خدا بازگردانیده مى شود (۴)
یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّکُمُ الْحَیَاةُ الدُّنْیَا وَلَا یَغُرَّنَّکُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ ﴿۵﴾
اى مردم همانا وعده خدا حق است زنهار تا این زندگى دنیا شما را فریب ندهد و زنهار تا [شیطان]فریبنده شما را در باره خدا نفریبد (۵)
إِنَّ الشَّیْطَانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا إِنَّمَا یَدْعُو حِزْبَهُ لِیَکُونُوا مِنْ أَصْحَابِ السَّعِیرِ ﴿۶﴾
در حقیقت شیطان دشمن شماست. شما [نیز]او را دشمن گیرید [او]فقط دار و دسته خود را مى خواند تا آنها از یاران آتش باشند (۶)
الَّذِینَ کَفَرُوا لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ کَبِیرٌ ﴿۷﴾
کسانى که کفر ورزیده اند عذابى سخت خواهند داشت و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده اند، براى آنان آمرزش و پاداشى بزرگ است (۷)
أَفَمَنْ زُیِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَنًا فَإِنَّ اللَّهَ یُضِلُّ مَنْ یَشَاءُ وَیَهْدِی مَنْ یَشَاءُ فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُکَ عَلَیْهِمْ حَسَرَاتٍ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ بِمَا یَصْنَعُونَ ﴿۸﴾
آیا آن کس که زشتى کردارش براى او آراسته شده و آن را زیبا مى بیند [مانند مؤمن نیکوکار است]خداست که هر که را بخواهد بى راه مى گذارد و هر که را بخواهد هدایت مى کند. پس مبادا به سبب حسرتها [ى گوناگون]بر آنان جانت [از کف]برود قطعا خدا به آنچه مى کنند داناست (۸)
وَاللَّهُ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَابًا فَسُقْنَاهُ إِلَى بَلَدٍ مَیِّتٍ فَأَحْیَیْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا کَذَلِکَ النُّشُورُ ﴿۹﴾
و خدا همان کسى است که بادها را روانه مى کند پس [بادها]ابرى را برمى انگیزند و [ما]آن را به سوى سرزمینى مرده راندیم و آن زمین را بدان [وسیله]پس از مرگش زندگى بخشیدیم رستاخیز [نیز]چنین است (۹)
مَنْ کَانَ یُرِیدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِیعًا إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ وَالَّذِینَ یَمْکُرُونَ السَّیِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَمَکْرُ أُولَئِکَ هُوَ یَبُورُ ﴿۱۰﴾
هر کس سربلندى مى خواهد سربلندى یکسره از آن خداست سخنان پاکیزه به سوى او بالا مى رود و کار شایسته به آن رفعت مى بخشد و کسانى که با حیله و مکر کارهاى بد مى کنند عذابى سخت خواهند داشت و نیرنگشان خود تباه مى گردد (۱۰)
وَاللَّهُ خَلَقَکُمْ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ جَعَلَکُمْ أَزْوَاجًا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ أُنْثَى وَلَا تَضَعُ إِلَّا بِعِلْمِهِ وَمَا یُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَلَا یُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِی کِتَابٍ إِنَّ ذَلِکَ عَلَى اللَّهِ یَسِیرٌ ﴿۱۱﴾
و خدا [ست که]شما را از خاکى آفرید سپس از نطفه اى آنگاه شما را جفت جفت گردانید و هیچ مادینه اى بار نمى گیرد و بار نمى نهد مگر به علم او و هیچ سالخورده اى عمر دراز نمى یابد و از عمرش کاسته نمى شود، مگر آنکه در کتابى [مندرج]است. در حقیقت این [کار]بر خدا آسان است (۱۱)
وَمَا یَسْتَوِی الْبَحْرَانِ هَذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ سَائِغٌ شَرَابُهُ وَهَذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَمِنْ کُلٍّ تَأْکُلُونَ لَحْمًا طَرِیًّا وَتَسْتَخْرِجُونَ حِلْیَةً تَلْبَسُونَهَا وَتَرَى الْفُلْکَ فِیهِ مَوَاخِرَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ﴿۱۲﴾
و دو دریا یکسان نیستند این یک شیرین تشنگى زدا [و]نوشیدنش گواراست و آن یک شور تلخ مزه است و از هر یک گوشتى تازه مى خورید و زیورى که آن را بر خود مى پوشید بیرون مى آورید و کشتى را در آن موج شکاف مى بینى تا از فضل او [روزى خود را]جستجو کنید و امید که سپاس بگزارید (۱۲)
یُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهَارِ وَیُولِجُ النَّهَارَ فِی اللَّیْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ کُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُسَمًّى ذَلِکُمُ اللَّهُ رَبُّکُمْ لَهُ الْمُلْکُ وَالَّذِینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا یَمْلِکُونَ مِنْ قِطْمِیرٍ ﴿۱۳﴾
شب را به روز درمى آورد و روز را به شب درمى آورد و آفتاب و ماه را تسخیر کرده است [که]هر یک تا هنگامى معین روانند. این است خدا پروردگار شما، فرمانروایى از آن اوست و کسانى را که بجز او مى خوانید، مالک پوست هسته خرمایى [هم]نیستند (۱۳)
إِنْ تَدْعُوهُمْ لَا یَسْمَعُوا دُعَاءَکُمْ وَلَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجَابُوا لَکُمْ وَیَوْمَ الْقِیَامَةِ یَکْفُرُونَ بِشِرْکِکُمْ وَلَا یُنَبِّئُکَ مِثْلُ خَبِیرٍ ﴿۱۴﴾
اگر آنها را بخوانید دعاى شما را نمى شنوند و اگر [فرضا]بشنوند اجابتتان نمى کنند و روز قیامت شرک شما را انکار مى کنند و [هیچ کس]، چون [خداى]آگاه تو را خبردار نمى کند (۱۴)
یَا أَیُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ ﴿۱۵﴾
اى مردم شما به خدا نیازمندید و خداست که بى نیاز ستوده است (۱۵)
انتهای پیام /