![لطفا چشم از مانیتور بردارید!](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/5/28/19717924_976.jpg)
به گزارش حوزه ادبیات گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ با وجود اینکه مدتهاست به داستان کوتاه کمتر پرداخته میشود، اما کماکان یکی از مهمترین ابزارهای نمایش باطن فکری و جهانبینی نویسندگان به شمار میرود. با وجود اینکه بسیاری از نویسندگان ایرانی توانایی خود در قصهگویی را در آثار داستانی بلند و رمان طبعآزمایی کردهاند اما بسیاری از آنها نیز در کنار این طبعآزمایی، داستان کوتاه را مهمترین مجال و فرصت برای نمایش و بازگویی ایدهها و ایدهآلهای خود برای جهان زیستی خود و نیز فرصتی برای طبع آزمایی تکنیکی در نوشتن میپندارند. شاید به همین دلیل است که بسیاری از مخاطبان ادبیات داستانی در ایران و جهان، مخاطب داستان کوتاه را مخاطب خاص و حرفهای ادبیات برمیشمرند، مخاطبی که از ادبیات به دنبال موضوعی فراتر از تفنن است.
با چنین رهیافتی است که وقتی نویسندهای اثری در قالب داستان کوتاه منتشر میکند، میتوان به دغدغهها و ایدهآلهای زیستی او نگاهی جدی انداخت و از او مطالبهای بیشتر از یک داستاننویس ساده را انتظار داشت.
مجموعه داستان «آیلین» نوشته فرخنده حقشنو نیز با نگاهی به این گفتار برای گشودن دریچههای تازه برای بیان دغدغههای فکری و اجتماعی با تمرکز بر زنان تلاش می کند.
فرخنده حقشنو در این مجموعه بیش از هر چیز سعی در خلق فضایی زنانه در نگارش داستان کوتاه داشته است. با این تفاوت که او برای خلق این داستانها، به دنبال سانتیمانتالیزم رایج در ادبیات زنانه دهه هشتاد نرفته و سعی نداشته است تا با چشم بستن بر مخاطب بالقوه ادبیات زنانه، نیات و تفکرات بعضا نواندیشانه رایج درباره زنان را به عنوان دغدغههای رایج در بدنه جامعه به مخاطب خود تزریق کند. زن در دنیای او به این دلیل نقش اصلی را پیدا میکند که نویسنده به دلیل هم ماهیت بودن با او بیشتر توانایی درک و تحلیل او را دارد و میتواند از زاویه نگاه او به بررسی و روایت بپردازد و حالات او را در دل داستان بیان و از گرههای ذهنی که مهمترین بهانه روایت داستانی هستند رمزگشایی کند.
این کتاب شامل 10 داستان کوتاه است که در آنها زنان در محوریت رویداد و یا دارای نقش محوری در شکلدهی به یک رویداد هستند. حقشنو با تجربه سالها داستاننویسی در قالب کوتاه و بلند، تازهترین دلمشغولیهای خود را که قابلیت بازروایی داستانی داشته است در این مجموعه گردآوری کرده است که شاید بتوان در یک عبارت کوتاه وهمگریزی و خلق نوعی ویژه از رئالیسم زنانه را به آن اطلاق کرد.
انتهای پیام/