![قتل صاحب خانه بهخاطر طلب ۴۸۰ میلیونی](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/6/19754463_791.jpg)
به گزارش خبرنگارحوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛امام علی (عليه السلام) فرمودند: عَلَيْكُمْ بِطَاعَةِ مَنْ لاَ تُعْذَرُونَ بِجَهَالَتِهِ.لازم است از كسى اطاعت كنيد كه از نشناختن او معذور نيستيد.
شرح و تفسير حکمت 156 نهج البلاغه
امام علی (عليه السلام) در اين كلام حكمت آميز خود اشاره به اين نكته مى كند كه از چه كسى بايد اطاعت و از چه كسى نبايد اطاعت كرد، مى فرمايد: «لازم است از كسى اطاعت كنيد كه از نشناختن او معذور نيستيد»، (عَلَيْكُمْ بِطَاعَةِ مَنْ لاَ تُعْذَرُونَ بِجَهَالَتِهِ).
منظور از «آن كس» در درجه اول ذات پاك خداوند متعال و در درجه بعد رسولش پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) و جانشينان معصوم و بر حق اوست كه اطاعت از آنها اطاعت مطلقه است يعنى كسى نمى تواند بگويد چون نمى دانستم اطاعت نكردم، چرا كه بر هر كسى واجب است بخشنده نعمت ها را بشناسد، كسى كه تمام هستى ما از اوست و ما هرگز نمى توانيم بگوييم چون نمى شناختيم در برابر ترك طاعتش معذور بوديم و بعد از شناخت خداوند بايد بداند او مطابق «قاعده لطف»، رسولانى را مبعوث مى كند تا پيامش را به بندگان برسانند و راه صحيح و باطل را به آنها نشان دهند و به هنگام رحلت رسولان، اوصياى آنها را بشناسند و پيام رسولان را از آنها بگيرند.
در ضمن هدف حضرت اين است كه به مردم هشدار دهد از اطاعتش سر نپيچند و بدانند هرگونه سرپيچى روز قيامت مايه سرافكندگى است و هيچ گونه عذرى از آنها قبول نخواهد شد. در تأييد اين سخن، در حديثى از امام صادق(عليه السلام)در تفسير آيه شريفه «(فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ)، بگو دليل رسا و قاطع براى خداست (دليلى كه براى هيچ كس بهانه اى باقى نمى گذارد». فرمود: «إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ لِلْعَبْدِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَكُنْتَ عَالِماً فَإِنْ قَالَ نَعَمْ قَالَ لَهُ أَفَلاَ عَمِلْتَ بِمَا عَلِمْتَ وَإِنْ قَالَ كُنْتُ جَاهِلاً قَالَ لَهُ أَ فَلاَ تَعَلَّمْتَ حَتَّى تَعْمَلَ فَيَخْصِمُهُ وَذَلِكَ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ، خداوند متعال روز قيامت به بنده اش مى گويد: آيا مى دانستى؟ اگر بگويد: آرى مى فرمايد: چرا به آنچه مى دانستى عمل نكردى؟ و اگر بگويد نمى دانستم به او مى گويد: چرا ياد نگرفتى كه عمل كنى و به اين ترتيب با او مخاصمه مى كند و اين است معناى حجت بالغه».
ولى امور بسيارى است كه انسان بر اثر عدم شناخت، در برابر آن معذور است، مثلاً من اگر ندانم فلان غذا يا لباسى را كه از بازار مسلمانان مى خرم دزدى و حرام است، غذا را بخورم و با لباس نماز بخوانم اگر فرضاً در قيامت از من سؤال كنند چرا چنين كردى مى گويم: نمى دانستم و هرگز به من نمى گويند چرا نرفتى و تحقيق و تفحص كنى و در اينجا جهل من عذر است، ولى در احكام شرع و معارف و عقائد دينى، جهل عذر نيست.
بعضى ديگر از شارحان نهج البلاغه، تفسير ديگرى براى اين كلام حكمت آميز مولا كرده و گفته اند: مفهوم آن اين است كه شما بايد از شخص عاقلى اطاعت كنيد كه جهلى در افكار و اعمال او نيست كه به هنگام سقوط در خطرات اعمالش، آن را عذرى براى خود بشماريد. به تعبير ديگر از شخص عاقلى پيروى كنيد كه شما را به راه راست و امن و امان ببرد نه به بيراهه هايى كه ناچار باشيد از آن به علت نادانى اعتذار جوييد. ولى به يقين تفسير اول كه مورد قبول بيشتر مفسران نهج البلاغه است صحيح تر به نظر مى رسد. از جمله امورى كه گواهى به صحت معناى اول مى دهد تعبيرى است كه در نسخه دعائم الاسلام آمده كه مى گويد: «عَلَيْكُمْ بِطَاعَةِ مَنْ لاَ تَعْذِرُونَ فِي تَرْكِ طَاعَتِه».
انتهای پیام/