![شاعر حبسیه سرای پارسی گوی با خاندانی از تبار همدان شاعر حبسیه سرای پارسی گوی با خاندانی از تبار همدان](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1395/3/12/4618731_105.jpg)
به گزارش خبرنگار گروه استان های باشگاه
خبرنگاران جوان از همدان؛ صل خاندان او از همدان است اما تولد مسعود در لاهور هندوستان در سال های ٤٥٢ تا ٤٢٧ - ٤٣٨ تا ٤٤٠ هجری اتفاق افتاه است .
پدر سعد سلمان از عمال صاحب منصب و از مستوفیان دوره اول غزنوی بوده چنانکه چون امیر مجدودین مسعود در سال ٤١٤ - ٤٢٧ هجری - از جانب پدر به امیری هندوستان رفت سعد سلمان سمت استیفا دستگاه او یافت و گویا از همین زمان به بعد سعد سلمان با خانوداه خود در لاهور ماندگار شد و مسعود در این شهر به دنیا آمد.
سعد سلمان تا دوره سلطان مسعود بن ابراهیم زنده بود .
مسعود از ابتدای دوران جوانی به دربار سلاطین غزنوی را یافت ابتدا به خدمت سلطان ابراهیم غزنوی پیوست . سپس از ملازمان و مقربان سیف الدوله محمود پسر سلطان ابراهیم که از طرف پدر به حکومت هندوستان منصوب شده بود، گردید.
بعد از آنکه سیف الدوله مورد سوظن پدر قرار گرفت ، سیف الدوله و همراه چندی تن از مقربانش از جمله مسعور سعد ، دسگتیر و زندانی شدند . مسعود سعد ٧ سال در قلعه های دهک و سو و ٣ سال در قلعه نای محبوس و در غل و زنجیر بود . مسعود سعد در ده سالی که در زندان و غل و زنجیر بود قصاید غرا نزد سلطان ابراهیم و بزرگان دستگاه او فرستاد از سلطان عفو و از دیگر بزرگان یاری جست و عاقبت یکی از مقربان سلطان به نام عمید الملک عمادالدوله ابوالقاسم خاص نزد سلطان شفاعت کرد و او از حبس بیرون آمد . وی پس از آزادی از زندان به هندوستان بر سر ضیاع و عقار پدر رفت .
در زمان سلطنت مسعود پسر ابراهیم ، ابونصر پارسی که از دوستان مسعود سعد و پیشکار امیر عضد الدوله پسر مسعود و حاکم هند بود کوشید تا شاعر را به حکومت چالندر از نوای لاهور هندوستان رساند.
طولی نکشید که ابونصر مغضوب و گرفتار گردید و در نتیجه شاعر هم مجددا گرفتار و زندانی شد و در قلعه مرنج محبوس گردید و حدود ٨ سال در آنجا محبوس ماند تا به شفاعت ثقة الملک طاهرابن علی از رجال دربار مسعود آزاد و به کتابداری کتابخانه سلطنتی گماشته شد و تا پایان عمر در این کار بود.
مسعود سعد ١٨ سال از بهترین سالهای عمر خویش را در زندان و غل و زنجیر گذراند و بعد از حبس دوم فرسوده و شکسته شد .
سبک شعریمسعود سعد یکی از بزرگترین قصیده سرایان ایران میباشد اشعارش بیشتر به سبک شاعران خراسانی است . هنر خاص او در قصاید شکوائی است . در این قصاید از شداید زندان ، محنت غربت ، آلام و مصائب شب های تیره زندان دوری از فرزندان خود ، و بی گناهی خود سخن ها گفته و چون در بیان این حالات و احساسات آنچه را می دیده و بر او میگذشته به نظم درآورده سخنش فوق العاده تاثیر گذار و نافذ است و از این حیث قصایدش در ادبیات فارسی بی نظیر میباشد .
آثارمسعود سعد یکی از قصیدهسرایان بود و سبک شعر او خراسانی است. دیوان او بهترین گواه مهارت وی در سرایش هرگونه شعر فارسی است. بیشتر اشعارش حبسیه است. حبسیه اشعاری است که معمولاً در حبس و زندان و در گلایه از رنج و آلام آتها سروده میشود. علاوه بر قصاید در دیوانش غزل، رباعی، مثنوی، قطعه و چیستان نیز یافت میشود. زبان او آسان و سلیس میباشد. وصفِ طبیعت، غزلهای عاشقانه و بزمی در شعر او کمتر است. بیشتر قصیدههای شِکوهای مسعود، از راهِ دادخواهی، خطاب به شاهانِ غزنوی یعنی سلطان ابراهیم بن مسعود و پسرش علاءالدّوله بن ابراهیم، شهرزاد بن ابراهیم، مَلِک ارسلان بن مسعود و بهرام شاه بن مسعود، سروده شدهاست. در این قصاید ابتدا ستایشی از سلطان به عمل آمده و سپس به شکوه پرداخته شدهاست. چندین قصیده در ستایش امرا و دوستانی دارد که به او یاری نمودهاند.
بیشتر اشعارِ او کلامِ جامعه است، خصوصاً آنکه در زندان گفته شدهاست.
انتهای پیام/ د