![لطفا چشم از مانیتور بردارید!](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/5/28/19717924_976.jpg)
وَ قَدْ ضَعُفَ عَنِ الْقِتَالِ … .فَقَالَ ع
بِسْمِ اللَّهِ وَ عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ
إِلَى السَّمَاءِ وَ قَالَ إِلَهِی تَعْلَمُ أَنَّهُمْ یَقْتُلُونَ ابْنَ
بِنْتِ نَبِیِّهِمْ.ثُمَّ ضَعُفَ مِنْ کَثْرَةِ انْبِعَاثِ الدَّمِ…
فَلَبِثُوا قَلِیلًا ثُمَّ کَرُّوا عَلَیْهِ
فَخَرَجَ إِلَیْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ وَ هُوَ غُلَامٌ لَمْ
یُرَاهِقْ مِنْ عِنْدِ النِّسَاءِ یَشْتَدُّ حَتَّى وَقَفَ إِلَى جَنْبِ
الْحُسَیْنِ ع فَلَحِقَتْهُ زَیْنَبُ بِنْتُ عَلِیٍّ ع لِتَحْبِسَهُ
فَامْتَنَعَ امْتِنَاعاً شَدِیداً وَ قَالَ لَا أُفَارِقُ عَمِّی فَأَهْوَى
بَحْرُ بْنُ کَعْبٍ إِلَى الْحُسَیْنِ فَقَالَ لَهُ الْغُلَامُ وَیْلَکَ
یَا ابْنَ الْخَبِیثَةِ أَ تَقْتُلُ عَمِّی فَضَرَبَهُ بِالسَّیْفِ
فَاتَّقَاهَا بِیَدِهِ فَبَقِیَتْ عَلَى الْجِلْدِ مُعَلَّقَةً فَنَادَى
یَا عَمَّاهُ فَأَخَذَهُ وَ ضَمَّهُ إِلَیْهِ وَ قَالَ یَا ابْنَ أَخِی
اصْبِرْ عَلَى مَا نَزَلَ بِکَ وَ احْتَسِبْ فِی ذَلِکَ الْخَیْرَ فَإِنَّ
اللَّهَ یُلْحِقُکَ بِآبَائِکَ الصَّالِحِینَ. فَرَمَاهُ حَرْمَلَةُ
فَذَبَحَهُ. فَقَالَ الْحُسَیْنُ ع اللَّهُمَّ إِنْ مَتَّعْتَهُمْ إِلَى
حِینٍ فَفَرِّقْهُمْ فِرَقاً وَ اجْعَلْهُمْ طَرائِقَ قِدَداً وَ لَا
تَرْضَ عَنْهُمْ أَبَداً.
ترجمه:
سالار شایستگان دیگر توان ایستادن نداشت که از جنگ باز ایستاد….. نداى
امام حسین علیه السّلام به آسمان برخاست و سر به جانب آسمان بلند کرد و
نیایشگرانه گفت: خدایا، تو خود مى دانى که اینان فرزند دخت فرزانه
پیامبرشان را مى کشند….آن تبهکاران سنگدل اندکى درنگ کردند و دگر باره بر
آن آموزگار والاییها هجوم بردند. در همان لحظاتى که حسین علیه السّلام بر
شهادتگاه، خود با لب تشنه و غرق در خون در انتظار شهادت بود، یادگار ارجمند
برادرش، «عبد اللَّه»، فرزند امام حسن که کودکى هوشمند بود، از سراپرده
بانوان بیرون آمد و شتابان خود را به عموى گرانمایهاش حسین علیه السّلام
رسانید تا عمو را یارى کند.
عمه اش «زینب» خود را به او رساند تا وى را به خیمه ها بازگرداند، امّا
او پایدارى کرد و بازنگشت و فریاد بر آورد که: «لا افارق عمّى!» به خداى
سوگند از عمویم جدا نخواهم شد و او را تنها نخواهم گذاشت! در این هنگام یکى
از تجاوزکاران اموى بنام «بحر بن کعب» به سوى حسین علیه السّلام روى آورد،
که «عبد اللَّه» فریاد بر آورد: هان اى پلید زاده! آیا مى خواهى عمویم را
به شهادت برسانى؟ آن عنصر پلید نیز شمشیرى بر آن کودک فرود آورد و عبد
اللَّه دست خود را سپر ساخت که دستش از بدن جدا شد! او در حالى که دستش
تنها به پوست آویزان بود، فریاد بر آورد که: عمو جان مرا دریاب! حسین علیه
السّلام او را در آغوش کشید و بر سینه چسباند و فرمود: یادگار برادرم! بر
آنچه در راه خدا بر تو فرود آمده است شکیبایى پیشه ساز و آن را به فال نیک
بگیر و خیر بدان که خداى پر مهر به زودى تو را بر پدران و نیاکان شایسته
کردارت ملحق خواهد ساخت.
و آن گاه «حرمله» گلوى آن کودک محبوب را هدف تیر بیداد خود ساخت و سرش را
از پیکرش جدا کرد! حسین علیه السّلام پس از شهادت جانسوز نور چشم برادرش،
«عبد اللَّه» در آغوشش، رو به آسمان کرد و گفت: بار خدایا، اگر این بندگان
ستمکار و گناه پیشهات را تاکنون از نعمتهایت بهرهور ساختهاى، اینک آنان
را تار و مار و مایه عبرت دیگران قرار ده و هرگز از آنان خشنود مباش.