![حاشیههای ناتمام دکتر شدن مبینا](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/5/27/19713581_733.jpg)
تئاتر بر صحنه زاده میشود، در حضور تماشاگر رشد میکند و بقای خود را پس از ترک صحنه در رسانه ادامه میدهد.
رسانه قادر است حسها، عاطفه ها و اندیشه های جاری در جان نمایش را به فهمی تازه و خاطرهای ماندگار برای تماشاگر بدل سازد.
رسانه، سویه سحرانگیز نمایش را از سالنی با ظرفیتی محدود به گستره بیمرز جامعه میکشاند و آن را از واقعهای در صحنه نمایش به اتفاقی دراماتیک در صحن جامعه تبدیل میکند و شرایط اجتماعی هنر نمایش را نیز دستخوش بالندگی میسازد.
این روزها که از یک سو، هنر تئاتر، گفتمانهای تازهای را تجربه میکند و از سوی دیگر، برخی سوداگران از درون، پیکر شریف تئاتراجتماعی ایران را به باد تازیانه گرفتهاند،
منتقدان و نویسندگان تئاترمیتوانند در فراسوی نیک و بد سودای نمایش، تکاپوی تاریخی خود را برای کشف رگههای زرین از ژرفای این هنر شریف به کار گیرند و به تعمیق، بالندگی، تکریم و تاثیر اجتماعی آن دست یازند.
هیات داوران سیزدهمین مسابقه مطبوعاتی انجمن منتقدان و نویسندگان تئاتر،ضمن تقدیر از تمامی شرکت کنندگان در بخشهای مختلف، به ویژه آثاری در بخش های گفتوگو، مقاله پژوهشی، گزارش و عکس که کیفیت حرفهای مناسبی داشتهاند، چنین می پندارد که:
1. تاثیر شگفتانگیز روزنامهنگاری امروز مرهون مولفههایی است همچون کشف، نوآوری، اندیشمندی، ایدهپردازی، زبان پویا، گریز از کلیشه ها، ساختار اندیشیده شده، و فرم تازه در روایت و لحن؛ به نظر می رسد دستیابی به رویکرد عمیقا متاثر از این مولفه ها، می باید به دغدغه ی اصلی روزنامه نگاری تئاتری ما بدل شود.
2. یادداشت های ما ،نیازمند موجز نویسی،گویا نویسی و پرداختن به ایدههای نو و مشخص است. در بسیاری از آثار ارائه شده، ساختار و شکل یادداشت، به قالبهای دیگری همچون مقاله و گزارش نزدیک شدهاند.
3. مقاله های ژورنالیستی،گاهی دچار اطاله کلام شده اند و به خوبی از ایده مرکزی اثر صیانت نکرده اند. به همین روی، انسجام مرکزی اثر از میان رفته و نوشته با کاستیهایی همراه شدهاست.
4. در نقدهای رسیده، انگارههای تازه نقد نویسی کمتر مورد توجه قرار گرفته و از همین روی، گاهی آثار ارائه شده اسیر کلیشه ها شده اند و گاهی گرفتار شباهتها. آنچنان که کمتر اثری با تاویل های تازه و کشف معناهای پنهان به یاری خواننده و تماشاگر می آید.
هیات داوران، امیدوارانه و واقع بینانه بر این باور است رگه های درخشانی که در برخی از آثار نمایان است چشم انداز روشن و شکوفا تری را برای آینده ی روزنامه نگاری تئاتر ایران نوید می دهد.
با احترام؛
فریدون عموزاده خلیلی
خسرو رستمی
رامتین شهبازی