![لحظه منفجر شدن سر یک سرباز هنگام شلیک آرپیجی + فیلم](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/5/19749207_786.jpg)
به گزارش مجله شبانه باشگاه خبرنگاران، خداوند متعال از سر رحمت بي انتهايش،
پيامبري عظيم الشان را به عنوان خاتم پيامبران براي هدايت بشريت فرستاد که
بر دستيابي آحاد انسان ها به کمال و زندگي سعادتمندانه، با دلسوزي بسيار
اصرار مي ورزيد. آن چنان که قرآن کريم فرموده است:« فَلَعَلَّکَ بَاخِعٌ
نَّفْسَکَ عَلَى آثَارِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا بِهَذَا الْحَدِيثِ
أَسَفا؛ گويى مىخواهى به خاطر اعمال آنان، خود را از غم و اندوه هلاک کنى
اگر به اين گفتار ايمان نياورند». پيامبرگرامي اسلام(ص) به گواهي قرآن،
رحمتي براي تمام عالميان است.
آن حضرت، رسولي آن چنان مهربان و رئوف است، که حتي در مقام فرماندهي و جهاد، با هدف دفاع از مظلومان و ستمديدگان، مؤمنان را از هرگونه زياده روي باز مي دارد. اين در حالي است که امروزه، افرادي جاهل و گاه مزدور بدون درک تعاليم حيات بخش و پررحمت اسلام، مفهوم مقدس جهاد را دستمايه ارتکاب خشونت، بي رحمي و قساوت خود قرار داده اند.
در چنين معرکه مخاطره آميزي، هوشياري مسلمانان براي بازشناساندن شخصيت بي بديلي که «رحمةللعالمين» است، و سر دادن نداي وحدت در پرتو رحمت نبوي، کليد نجات و رمز موفقيت امت اسلامي در مقابله با چالش هاست. بررسي مباني قرآني و روايي رحمت در شخصيت و سيره پيامبر اکرم(ص)، موضوع گفت وگوي خراسان با آيت ا...سيداحمدحسيني خراساني، عضو جامعه مدرسين حوزه علميه قم، است که در پي مي آيد.
خداوند متعال در قرآن کريم پيامبراسلام(ص) را «رحمةللعالمين» مي خواند. اين تعبير چه مفهوم وگستره اي دارد؟
خداوندمتعال در قرآن کريم، از وجود مقدس پيامبراسلام(ص) با عنوان «رحمةللعالمين» نام برده است. از جمله، در آيه ۱۰۷سوره مبارکه انبياء، مي فرمايد:«وَمَا أَرْسَلْنَاکَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِين؛ ما تو را جز براى رحمت جهانيان نفرستاديم.» توجه کنيد که «عالمين» جمع عالم است و عالم شامل تمام موجودات هستي مي شود. هرآنچه در دنيا و آخرت هست؛ زمين و آسمان، جن، انسان و فرشتگان، همه در ظرف اين عالم مي گنجند و با توجه به اينکه در ابتداي اين کلمه، «ال» قرار گرفته است، مفهوم گسترده اي را در بر مي گيرد. بنابراين وجود نازنين و مقدس پيامبراکرم(ص)، در حقيقت رحمتي براي همه جهانيان است.
مرحوم طبرسي در «مجمع البيان» روايتي را نقل کرده است که مفسران اهل سنت، مانند فخر رازي نيز آن را نقل کرده اند؛ طبق اين روايت، وقتي که آيه 107 سوره انبياء، بر پيامبراکرم(ص) نازل شد، آن حضرت از جبرئيل پرسيدند: هل اصابک من هذه الرحمه شيء؛ آيا از رحمتي که به واسطه نبوت من، شامل حال عالميان شده است، شما نيز بهره اي مي بريد؟ جبرئيل در پاسخ حضرت گفت: بله، ما فرشتگان نيز از رحمتي که به واسطه نبوت شما بر عالميان ارزاني شده است، بهره مند مي شويم. از جمله آيات ديگري که اين موضوع را مورد اشاره و تأکيد قرار داده ، آيه 128 سوره توبه است که مي فرمايد:«قَدْ جَاءکُمْ رَسُولٌ مِّنْ أَنفُسِکُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْکُم بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَّحِيم؛ به يقين، رسولى از خود شما به سويتان آمد که رنج هاى شما بر او سخت است و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان، رئوف و مهربان است».
مرحوم طبرسي در «مجمع البيان»، در تفسير اين آيه مي نويسد: لم يجمع ا... احد من الانبيائه بين الاسمين من اسمائه الا لنبيّ (ص)؛ پروردگار متعال از ميان تمام پيامبران بزرگوارش، تنها نام خود را با نام رسول رحمت(ص) جمع فرموده است. همان پيامبري که خداوند درباره او مي فرمايد:« بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ»، او نسبت به مومنان رئوف و رحيم است. نکته اي که در اينجا بايد به آن اشاره کنيم، اين است که، رأفت فوق رحمت است و مؤمنان فراتر از رحمت رسول خدا(ص)، از رأفت آن حضرت نيز برخوردارند.
اميرالمؤمنين(ع) در وصف پيامبر گرامي اسلام(ص)، ايشان را با عنوان رسول رحمت و رسول محبت توصيف مي کنند و مي فرمايند: دفن الله به الضغائن، واطفأ به الثوائر، والّف به اخوانا، وفرّق به اقرانا، اعزّ به الذله، واذلّ به العزّه، کلامه بيان، وصمته لسان؛ به ياد بياوريد که چگونه در دوران جاهليت عداوت و دشمني بر شما حاکم بود، اما پيامبراسلام(ص) ميان شما انس و الفت برقرار و دشمني و عداوت ميان شما را به دوستي مبدل کرد.
حال که به برکت وجود رسول رحمت و هدايت هاي او، با هم برادر شده ايد، قدر اين نعمت بزرگ را بدانيد. (نهج البلاغه- خطبه ۹۵)
برخي کژانديشان ادعا مي کنند که آنچه درباره رحمت در سيره پيامبراسلام(ص) مطرح مي شود، با موضوع جهاد و دستورهاي آن حضرت مبني بر واجب بودن آن، تحت شرايطي خاص، در تعارض است. چگونه مي توان به اين شبهه پاسخ داد؟
اين شبهه اي است که برخي موذيانه به طرح آن پرداخته و عده اي ناآگاه هم بدون تحقيق، آن را پذيرفته اند و گاه تکرار مي کنند. در پاسخ بايد گفت، آنچه در اسلام با عنوان جهاد مطرح شده، خود جلوه اي از رحمت است. چه در جهاد الدعوه و چه در جهاد دفاعي، که در اسلام مورد تاکيد قرار گرفته ، ماهيت عمل، عبارت از آزادي بخشيدن به محرومان و دفاع از ستمديدگان است. اين نکته مهمي است که بايد همواره به آن توجه کنيم. خداوند متعال در آيه 40 سوره حج مي فرمايد:« َولَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْکَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ کَثِيرًا » اگر جهاد، يعني دفاع از محرومان و ستمديدگان، وجود نمي داشت، مراکز عبادي تمامي اديان در معرض خطر قرار مي گرفت و نابود مي شد و اگر قانون پرخير و برکت جهاد نمي بود، بدون شک با فسادي عالم گير روبه رو مي شديم. پس بايد به اين نکته دقت کرد که فلسفه جهاد در اسلام بر همان رحمت و رأفتي استوار است که رسول اکرم(ص) پيام آور آن هستند. در اسلام، هيچ گاه جهاد وسيله اي براي کشورگشايي، ظلم، تجاوز، خونريزي، فساد و ايجاد هرج ومرج قرار داده نشده است.
اين روزها وهابيون تکفيري، با خشونت و قساوت، در عراق و سوريه به کشتار مردم بي گناه مي پردازند. آياآن چنان که آنها ادعا مي کنند، مي توان چنين رفتارهايي را با سيره پيامبرگرامي اسلام(ص)، که «رحمةللعالمين» هستند، توجيه کرد؟
براي اينکه اين موضوع را بهتر بررسي کنيم، ابتدا بايد به چند مسئله فقهي که يادگار گرانقدر رسول رحمت(ص) است توجه کنيم. روايتي در کتاب صحيح مسلم(ج3،ص1357) با پنج سند، وجود دارد که سفارش پيامبراسلام(ص) به سربازانشان در لحظه حرکت به سمت دشمن است. بر اساس اين روايت، حضرت مي فرمايند:«اغزوا باسم الله ... لا تغلوا ولا تغدروا ولا تمثلوا » در راه خداوند جهاد کنيد اما خيانت نکنيد، پيمان هايي که با طرف مقابل بسته ايد يک طرفه زير پا نگذاريد و عهدشکني نکنيد و اعضا و جوارح کشته شدگان را نَبُريد و بدن آنها را مثله نکنيد. اميرمؤمنان(ع) در نهج البلاغه(نامه47) حديثي از پيامبراکرم(ص) به همين مضمون نقل مي فرمايند:« اياکم والمثله ولو بالکلب العقور » مي بينيد که پيامبراسلام(ص) فرمان جهاد مي دهند و مؤمنان را براي جنگ با کفار اعزام مي کنند، اما اجازه نمي دهند آن ها خارج از خطوطي که آن حضرت تعيين فرموده اند گام بردارند؛ سفارش ها و دستورهاي شرعيِ از اين قبيل در منابع شيعيان و اهل سنت، فراوان است.طبق روايات اهل بيت(ع) و همچنين احاديثي که در کتب معتبر اهل سنت وجود دارد، ايجاد سپرانساني در جنگ کار کافران است و تنها کافران و خدانشناسان هستند که براي رسيدن به پيروزي ظاهري، دست به چنين عمل وقيحانه اي مي زنند. آنچه اين روزها توسط عناصر وهابيت انجام مي شود، حقيقتاً با آموزه هاي اسلامي فاصله اي بسيار دارد. در هيچ يک از آموزه هاي اسلامي به مسلمانان اجازه داده نشده است که در جنگ، متعرض زنان، کودکان، از کار افتادگان و مردم بي دفاع شوند. اما متأسفانه امروزه مي بينيم که در فلوجه و استان الانبار عراق، گروهي جاهل و مزدور به نام اسلام، از مردم بي دفاع سپر انساني مي سازند و بدون هيچ قاعده و قانوني مردم بي گناه را به قتل مي رسانند. در چه بخش از آيين سراسر رحمتي که رسول خدا(ص) براي نجات بشريت آورده، اين اجازه داده شده است که مسلمان، و حتي دشمن غيرمسلمان را در ملأ عام يا در مقابل چشم زن و بچه اش اين گونه سر بِبُرند، پيکر او را قطعه قطعه کنند و در آتش بسوزانند؟ يا اين طور وقيحانه و وحشيانه به مرقد اصحاب پيامبراکرم(ص) مانند جناب عمار ياسر و حجربن عدي جسارت کنند. امروزه، کساني به ادعاي دروغين مسلماني، اعمالي مرتکب مي شوند که هند جگرخوار در جنگ احد نسبت به حضرت حمزه، عموي پيامبرخدا(ص)، مرتکب شده بود. در چنين شرايط دشواري، امت اسلامي بايد هوشيار باشد و با وحدت و يکدلي روزافزون، چهره پررحمت و رأفت اسلام و نبي اکرم(ص) را در برابر چشم جهانيان قرار دهد.