![سارق خیابان استاد معین کیست و درآمدش چقدر است؟!](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/5/27/19713526_138.jpg)
به گزارش خبرنگار باشگاه خبرنگاران مشهد، در کنار آرامگاه مطهر امامزادگان محمد(ع) و ابراهيم(ع) نیشابور نیز از این دست قبور زیاد دیده میشود که گاه سنگ قبور آنها در کشاکش روزگار مفقود ولی در تاریخ ضبط شده است که آنها کجا در خاک آرمیدهاند.
در این مطلب به ابنفورک اصفهانی میپردازیم:
قرن: 4(406 -330 ق)- ابوبکر محمدبنفورک اصفهانی، متكلم، محدث و فقیه شافعى در اصفهان متولد شد و همراه باقلانى و اسفراینى نزد ابوالحسن باهلى كلام خواند، وی براى تكمیل كلام و آموختن حدیث به بصره، بغداد، رى و نیشابور سفر كرد.
ابنفورك به دعوت مردم نيشابور كه هميشهطرفدار علم بوده و هستند و از ادبا، علما و هنرمندان حمايت كرده و ميكنند، به اين شهر آمد و در آن روزگاران مردم مقدم او را گرامي داشتند و خانه و مدرسهاي براي او ساختند.
در كنار خانقاه پوشنجى، در نیشابور به تدریس پرداخت؛ وي در نيشابور به نشر تمام علوم زمان خود پرداخت.
ابنفورك براى بسط كلام اشعرى در خراسان بسیار كوشید؛ ابوالقاسم قشیرى از برجستهترین شاگردان او بود؛ ابوبكر بیهقى و قشیرى از وى روایت كردهاند.
قشيري درباره او گفته انواع علوم به دست او در نيشابور احيا شد و طالبان علم، فقه را از او آموختند و ابوعثمان سعيد بنسلام مغربي وصيت كرد كه ابن فورك بر وي نماز بگذارد.
این گزارش میافزاید: ابنعساكر تصنیفات وى را در اصول دین و اصول فقه و معانى قرآن بالغ بر صد اثر مىداند که میتوان به اصولالفقه و معاني و امثال، انتفاء اسماءالرجال كه نسخهاي از آن در كتابخانه برلين است، الحد في اصول النظامي في اصول الدين، مشكل الحدیث و غریبه، النظامى، الحدود، حل آیات المتشابهات و كتاب المتكلمين اشاره کرد؛ وی صاحب تفسير ابن فورك نیز است.
این گزارش حاکی است: در 406 ق محمود غزنوى او را برای مدت كوتاهي به غزنین فراخواند تا با كرامیه آن شهر یعنى پیروان ابوعبداللَّه محمد ابن كرام كه معتقد به جسمیت و فرق بین صفات و ذات الهى بودند، مناظره كند.
وى به آسانى در مناظره پیروز شد و مجدد به نيشابور بازگشت؛ اما گویند كه در راه بازگشت وى را به زهر كشتند؛ ابن فورك عمر مفيد خود را در نيشابور گذراند.
ابنفورک در سال 406 مسموم و در گورستان محله حيره آرامگاه امامزاده محمد محروق(ع) و آرامگاه خيام مدفون شد و قبر وي سالهاي زياد، زيارتگاه مردم و محل استجابت دعاي آنها بود./س