به گزارش مجله شبانه باشگاه خبرنگاران، وبلاگ جوانان شیعه در آخرین یادداشت خود نوشته است:
اين
شبها، وضو بگيريد. نماز بخوانيد. كم حرف بزنيد. كم قصه بگوييد. اين
چيزهايي كه در تلويزيون نشان مي دهند براي تفريح است يا براي بچه ها. شما
كه روزه داريد كمتر اين و آن را گوش دهيد. كمي به كارهايتان برسيد.
نيم
ساعت يا يك ساعت بعد از نماز در سجاده بنشينيد و خدا را ياد كنيد. افطار كه
كرديد، بدنتان كه آرام گرفت، به دعايي، به ثنايي يك دقيقه خدا را ياد
كنيد. با خودتان خلوت كنيد. به قرآن نگاه كنيد. يا اينكه اصلا ساكت
بنشينيد. اين خيلي قيمتي است. آدم افطار حقيقي را با خدا مي كند. افطار
حقيقي كه خوردن نيست. ابعث حيا، آن افطار است.
نماز پيامبر(ص) است.
روزه علي(ع) است. افطار خداست. از افطار بالاتر هم چيزي نيست. علي(ع) روزه
است؛ يعني هر كه علي(ع) را قبول كند در دنيا كم حرف مي زند، آلوده نمي شود.
ذكر دنيا را كم مي كند ادعايش از بين مي رود. هر كه پيغمبر را نگاه كند
نماز خوانده است. ذكر خدا مي گويد، دعا مي كند، صلوات مي فرستد . همينطور
مي آيد جلو تا خدا را ملاقات مي كند و مي گويد اشهد، خدا را ديدم. اشهد ان
لا اله الا الله مي گويد و بالا مي رود.
نگويمت كه همه ساله مي پرستي كن
سه ماه «مي» خور و نه ماه پارسا باش
تفسير اين بيت حافظ اين است كه سه ماه رجب و شعبان و رمضان فصول اهل محبت است.
يامن يكفي من كل شي و لا يكفي منه شي، اكفني ما اهمني من امر الدنيا و الآخره ... آنچه ناديدني است برايت به تماشا بگذارد.
اولياي
خدا چه چيزي برداشت كردند كه وقتي به اين ماه مي رسيدند مثال بارز و اشتاق
الي قربك في المشتاقين بودند. بي شك به خدا اطمينان داشتند و در هر حال
رضا بودند. آدم ها برايشان فرقي نمي كرد و همه را به ديد الهي مي ديدند.
مريضي و بي پولي و مرگ و غم و غصه و حتي شاديها براي آنها نشانه است از
سلطان السلاطين. چرا ما به خدا اعتماد و اتكا نمي كنيم در صورتي كه مي
دانيم كسي ما را اندازه او دوست ندارد و به فكر ما نيست و توكل بر غير او
خسران دنيا و عقباست .
عارف فاني سيد هاشم حداد (ره) مي فرمايند:
همت
عالي دار ، به چيزهاي كوچك قانع مشو ، اين قدر دور خود نگرد ، به او بسپار
و جلو برو .مرد بايد عالي همت باشد. حيف است كسي كه مي خواهد به محضر
سلطان السلاطين حضور يابد درراه مثلا از گداي سر گذر چيزي بخواهد.
هر
جا غصّه دار شدي استغفار كن. استغفار امان انسان است. به اين كاري نداشته
باش كه چرا محزون شده اي ، اذيتت كرده اند؟ گناهي كرده اي؟ بعضي وجود
خودشان را گناه مي دانند. شما مي گويي چرا من درست كار نمي كنم، او خودش را
گناه مي داند. محزون كه شدي استغفار كن. چه غم خود را داشته باشي و چه غم
مؤمنين را، استغفار غم ها را از بين مي برد. همان طور كه وقتي خطا مي كني
همه صدمه مي خورند، مثلاً وقتي چند نفر كفران نعمت مي كنند به همه ضرر مي
رسد؛ استغفار هم كه مي كني به همه ماسواي خودت نفع مي رساني.
در حديث است كه هشت چيز شما دست خداست : «موت و حيات، مرض و صحت، فقر و غنا، خواب و بيداري»
چه چيزي مي ماند كه دست خودمان باشد؟