![نتایج قرعه کشی ایران خودرو + اسامی برندگان با کد ملی](https://cdn.yjc.ir/files/fa/news/1403/6/18/19798046_162.jpg)
به گزارش خبرنگار ورزشی باشگاه خبرنگاران؛ حقبین از سال 1358 سوت قضاوت را بر دهان گرفت و تا سال 1388 یعنی در سن پنجاه سالگی کارش را بدون نقص دنبال کرد.
وی در مرام و معرفت در میان والیبالیها زبانزد عام و خاص است و همگان از او به نوعی همچون پهلوان والیبال یاد میکنند. حقبین بعد از آنکه از کسوت قضاوت خداحافظی کرد٬ حدود هشت سال به عنوان ناظر فدراسیون در مسابقات مختلف والیبال حضور داشت و گزارشهایش بدون حب و بغض به فدراسیون ارائه شد. اما بیماری دیابتاش به طور ناگهانی شدت پیدا کرد و کارش را بیمارستان و عمل جراحی کشاند.
داور اسبق والیبال در گفتگو با خبرنگار ما اظهارداشت: حدود سیزده سال با بیماری دیابت از طریق قرص و انسولین دستوپنجه نرم کردم تا کارم به عمل جراحی نکشد٬ اما یکدفعه وضعیت جسمانیام وخیم شد و پایم عفونت کرد. دکترها میگفتند به خاطر استرس زیادی که در کارم داشتم٬ پایم عفونت کرده و مجبور شدم ۳ تا انگشتان پای چپم را از دست بدهم.
داور اسبق والیبال اظهار داشت: من از خانوادهی والیبال هیچ توقعی نداشته و ندارم؛ اما دوست داشتم در طول این چند ماهی که در خانه نشستهام٬ در حد سر زدن سراغم را بگیرند. اکثر آنها درگیری و مشغلهی کاریای که مربوط به لیگ است را بهانه میکنند٬ ولی اینها چیزی نیست که یاد دوستان را از ذهنها ببرد. حقم این نوع رفتار نبود که به راحتی کنار گذاشته شوم.
وی ادامه داد:من برای والیبال زحمات زیادی کشیدهام؛ البته ناگفته نماند که داورزنی روزهای اولی که در بیمارستان بودم٬ به عیادتم آمد و مبلغی را هم به عنوان هزینهی درمان کمک کرد. همچنین محمود افشاردوست، علیرضا قریب، حمید راهجردیان، محمود عشقدوست، خدایی، امیدوار حاتمی و برخی دیگر از داوران هر کدام یکیدو بار به دیدنم آمدند. از میان تمامی همکارانم حسین پورکاشیان یکسره جویای احوالم است و به عیادتم میآید.
حقبین خاطرنشان کرد: ۵ ماه است که چهاردیواری خانه را نگاه میکنم و چشمام برای دیدن دوستان والیبالی که در روزهای سلامتیام کنارم بودند٬ خشک شده است. طبق گفتهی پزشک متخصص تا 10 روز دیگر پانسمانام را باز کرده و میتوانم به کارم ادامه بدهم. مطمئن باشید که من در اوج سلامت باز گشته و به دوستانم سر خواهم زد و کاری به رفتارهای آنها ندارم.
در پایان باید بگویم این رسمش نبود...»